Over anderhalve maand beginnen de Olympische Spelen in Londen. Tot die tijd staat de Engelse hoofdstad in het teken van een heel ander event; de overzichtstentoonstelling van Damien Hirst. Met zijn kleurrijke reclameposters lokt hij horden toeristen naar het Tate Modern. Het is alsof je in een attractiepark bent. Op een zondag. In de schoolvakantie.  Vader en kind staan bij de haai op sterk water. ‘After this, we go see the butterflies’ ‘Yeah butterflies!’

• Tweet

Gisteravond liep bij mij de emmer over. Ik heb er schoon genoeg van: POWNEWS.

Al geruime tijd zien we vijf dagen per week een paar puberende verslaggevers provocerend mensen interviewen, pesten, treiteren en meer. Goed, in het begin was het leuk. De mensen van GeenStijl mochten de buis op en de toonzetting was rauw, dwars, intelligent en ongecensureerd mocht gezien worden. POWNEWS was in den beginne een dikke hit, kreeg zelfs uit de hoek van de  traditionele journalistiek positieve kritiek. Nu maanden verder….wordt het stil rond POWNEWS. Elke avond vullen ze hun programma op dezelfde wijze. Het programma vernieuwt niet. Ze blijven iedere avond hetzelfde kunstje doen.

Neem gisteravond. Daar ging een gestoorde verslaggever van POWNEWS een aantal bezoekers interviewen dat buiten stonden te wachten  op BOYBANDS, denk aan BACKSTREETBOYS en andere boybands. De verslaggever interviewde geestelijk gehandicapte bezoekers. Het leverde – in de optiek van POW- hilarische stukjes op. De fans kwamen een beetje moeilijk uit hun woorden, wisten geen raad met de vreemde vragen. En raad eens, het interview werd lekker uitgezonden. Het beeld ontstond dat de bezoekers, voornamelijk vrouwen, bestonden uit randdebielen en geestelijk gestoorden.

• Tweet

Twee jaar geleden had niemand nog gehoord van ‘Plofkippen’Toen maakte weinig mensen zich zorgen om antibiotica in kweekzalm. At iedereen vol overgave fabrieksbrood en dronk men nog – zonder na te denken – RedBull. Langzaam begint het tij te keren. Consumenten gaan meer en meer nadenken over eerlijke voeding.

Om jullie een beetje te helpen, ging ik voor mijn lezers op pad. In Noord-Holland op zoek naar echt eten.

 Het waait er bijna altijd. De wegen door het polderlandschap zijn daar kaarsrecht. Het staat op de werelderfgoedlijst: De Beemster. Dit jaar bestaat deze Noord-Hollandse polder 400 jaar. Wie verder kijkt dan zijn ‘culinaire neus’ lang is, vindt in De Beemster natuurvriendelijke boeren: fruittelers, groentetelers en veehouders. Een markante veehouder aldaar: Maarten Waal. Een echte boer met het hart op de juiste plek. Maarten runt zijn veehouderij met zijn vrouw en zoon Jan. Het is een echte bioboer. Maarten: ‘Ik ben nou 15 jaar actief ecoboer en werk me de blubber maar heb veel voldoening.’ Vol enthousiasme praat hij over zijn dieren. Ik herken de vriendelijk ogende Limousine vleesveekoeien. Het valt mij op dat deze koeien horens hebben. Ooit heb ik kaasexpert  Betty Koster horen zeggen: “Koeien met hoorns zijn gezonder.” Maarten: “De kalfjes van mijn koeien blijven bij hun moeder. En mijn koeien eten gras, gras en nog eens gras. Als ze in het voorjaar naar buiten gaan vers gras met klaver en kruiden. Dat zie je meteen aan de melk, die is dan geler. En dat proef je in de grasboter en de meikaas die ervan gemaakt worden.”

• Tweet

Onlangs ontving ik van de dienst Middelen, afdeling Inkoop en Financiën van de gemeente Zaanstad een hele enge brief. Ik werd, als ondernemer, ernstig beschuldigd van het onjuist vervoeren en storten van bedrijfsafval. Wat was het geval? In de akelige brief van de gemeente Zaanstad las ik dat in de Reijgerstraat in Zaandam op de openbare weg twee enveloppen waren aangetroffen met onze bedrijfsnaam ‘Kroon op het Werk’ erop. Gelet op deze ernstige overtreding moet ik een boete betalen van euro 127,00 Het bewijsmateriaal: twee kopieën van de enveloppen met onze bedrijfsnaam erop waren bij de dreigbrief met boeteclausule bijgesloten. Mijn mond viel open van verbazing.Na mijn verbazing moest ik ook nog hard lachen om de inhoud van de vermanende brief. Een stukje uit de brief:

 ‘Voorts is een ieder die handelingen met betrekking tot afvalstoffen verricht of nalaat en die weet of redelijkswijs had kunnen weten dat daardoor nadelige gevolgen voor het mileu ontstaan of kunnen ontstaan, op grond van artikel 10.1……bla bla bla’

Let op het gaat om twee stukjes papier die per ongeluk op straat zijn gekomen!

• Tweet

Daar staan de stoeltjes en de ronde tafels dicht bijeen.  De gasten. zitten, hoe koud het ook is, buiten met een café crème of een glaasje pastis op een te klein wiebelig stoeltje. En die clientèle wordt aldaar bediend als een vorst. De bediening in deze stad lijkt ook bevroren in de tijd. De obers, veelal mannen, hebben kort gekapt haar, dragen wit gesteven schorten en zijn emotieloos. Hun leeftijd varieert in de bandbreedte van 30-55 jaar oud. Ze geven je de service die je verwacht. Niet te veel maar zeker ook niet te weinig. De heren zijn snel in de bediening en dwingen respect af. Nimmer gaan ze in discussie met een cliënt, ze serveren die dienstverlening die van hen wordt verwacht. Ze zijn in mijn beleving de witte brigade. Smetteloos.

• Tweet

Op of omstreeks de 16e november 2011 ontvang ik de nieuwe rekening van de ANWB. Daarop twee auto’s, terwijl we er sinds september 2011 nog maar één hebben. Dat had ik nog niet doorgegeven. Plus een Europese Camperservice die ik moest afsluiten van het Camperverhuurbedrijf toen ik in juni van 2011 een camper huurde. Dat doe ik niet nog eens. Dus overbodige service, weggegooid geld.

Ik ga bellen. Het is erg druk, men raadt mij per robot aan via het internet contact op te nemen. Ik stuur een mail met mijn aanmerkingen op de rekening. Ik wil die twee services niet weer.

Antwoord: ‘we zijn druk. We hopen uw mail zo spoedig mogelijk te beantwoorden’.

5 januari. Herinnering. Ik weer bellen, te druk. Weer gemaild. Te druk, maar we doen ons best…

Dan maar naar de ANWB-winkel op Overvecht in Utrecht.

• Tweet

Dit jaar moet iedereen die met klanten te maken heeft, extra zijn of haar best doen. De euro wordt schaars dus het gevecht om de klant wordt nog intensiever. Veel organisaties doen hun stinkende best om de klant te koesteren. Hieronder een topper en ook een flopper.

Top: Sixt autoverhuur
De afgelopen tijd ben ik een grote fan geworden van het autoverhuurbedrijf Sixt. Dit, van origine Duitse autoverhuurbedrijf, doet er alles aan om de klant te behagen. De auto’s zijn altijd schoon, relatief nieuw en er is nooit iets mee. De kosten vallen ook mee. Zo huurde ik een nieuwe Fiat Panda voor 30 euries per dag. Geen geld. Wat handig is dat Sixt ook ‘oppikpunten’ heeft naast haar vestigingen. Laat ik een voorbeeld geven. In Zaandam kun je een auto van Sixt ophalen bij Boels verhuur. Een bedrijf dat bouwmaterialen verhuurt. Reuze handig. Toen ik laatst mijn auto weer terugbracht bij een vestiging van Sixt in Amsterdam, nabij de Spaklerweg, goot het pijpestelen. Wow. De sixtman bood spontaan aan om me weg te brengen met zijn auto naar het dichtstbijzijnde metrostation. Al met al zo’n tien minuten lopen. Top dus.

Flop: Starbucks
Starbucks vestigingen zie je meer en meer in Nederland. Ik vind dat in koffie-Nederland een treurige zaak. Starbucks is een Amerikaans bedrijf met een USA kijk op koffie. Grote bekers koffie die smaakloos zijn. De smaak die je proef zijn de gekke namaaksmaakjes die aan koffie worden toegevoegd. En schreeuwend duur. Ook op het gebied van service en sales is het een nare club. Ik bezocht laatst een vestiging van Starbucks op Sloterdijk. Ik geef even weer wat ik daar meemaakte.

• Tweet

In de luchtvaartindustrie wordt op de kleintjes gelet. Vanmorgen nog las ik dat de combinatie KLM-Air France wederom miljoenen gaat bezuinigen. Helder want iedere profitorganistatie wil – hoe kan het ook anders – winst maken. Echter moet dat ten koste gaan van de passagier? Of is het niet handig om eens de passagier te vragen of hij of zij wellicht een beetje extra wil bijdragen, bijvoorbeeld aan goede maaltijden?

Gisteren arriveerde ik met een vliegtuig van ArkeFly op Schiphol. Toen ik uitstapte ben ik meteen op Schiphol iets gaan eten. 11,5 uur was er aan boord niets fatsoenlijks te eten. Laat ik u meenemen op reis. Wij kregen binnen die 11,5 uur een bekertje water en een gevulde koek: suikerbom!  Daarna werd een ‘maaltijd’ geserveerd. Dit bestond uit de volgende delen: een pastamaaltijd met een enorme, smakeloze, lees: vieze kaassaus, piepklein beetje groenten, een broodje in een cellofaantje. Dit bolletje was volgens mij al 2 maanden oud. Een salade die het woord salade niet mag dragen en een brownie die meer op een stuiterbal leek. Kortom zo’n airline maaltijd die je al in de jaren zeventig kreeg. Je begrijpt, ik heb het zo teruggegeven aan de stewardess Geen hap genomen. Tijdens de lange vlucht kun je ook iets eetbaars kopen bij ArkeFly, wel te verstaan: tankstation broodjes, veel candybars en andere vette snacks.
Waar blijven die zakjes met verse appeltjes, worteltjes, rauwkost? Die kun je tegenwoordig in elk tankstation kopen. Waarom geef je de consument aan boord geen kans om ‘gezond’ te eten. Je zit al verdorie heel lang stil en dan alleen maar vet en suiker te consumeren vind ik ronduit een slechte zaak.

• Tweet

Een kort verblijf in een hotel is een trend. Steeds meer mensen willen zich lekker laten verwennen in een hotel Mijn ervaring leert dat het aantal sterren van een hotel niet een garantie is voor een prettig verblijf. Grote namen van hotelketens ook niet. Het gaat om betrokkenheid en een goed gevoel van gastvrijheid. Van de top tot de vloer.
Omdat ik een boek aan het schrijven ben over #gastvrijheid, test ik zo nu en dan hotels, bedrijven en overheidsinstanties.

Goed nieuws: gastvrijheid bestaat
Onlangs ging ik naar hotel Villa de Duinen. Een klein – tien kamers tellend – hotel in Noordwijk aan Zee. De dag dat ik het hotel bezocht, stormde het. Het was het slecht najaarsweer. De eerste verrassing was dat ik mijn auto voor de deur kon parkeren.
Bij binnenkomst werd ik door de vrouw des huizes ontvangen; Katja. Ze nam alle tijd,lLiet ons het restaurant zien, de keuken van het hotel/restaurant en ze bracht ons naar de kamer. De kamer was een feest. Lekker ruim, openslaande deuren met een terras, een ruime moderne badkamer en een Nilson bed. Wow. Hästens kende ik maar Wilson? Na een vermoeiende dag winkelen is het heerlijk om je neer te vleien in zo’n heerlijk bed. Top.

• Tweet

Beste lezers… ik moet even iets met jullie delen. Ik word namelijk stapelgek van de media die bezig zijn met een bombardement van negatieve berichtgeving over de economie, de euro, de banken, banen en ga zo maar door. En zult u denken, dan lees je toch geen krant, luister je geen radio, zet je de televisie uit en sluit je je ogen. Op mijn beurt zeg ik dan: u heeft helemaal gelijk. Want je moet bijna als een blinde, stokdove man door het leven gaan willen die negatieve prikkels niet tot je doordringen.

Waarom schept de media er zoveel genoegen in?
De Telegraaf is meesterbanketbakker om met CHOCOLADELETTER koppen te werken op de voorpagina, als het gaat om de crisis. Maar eerlijk is eerlijk… er is geen krant te vinden, die niet meedoet aan deze bangmakerij. Laatst vroeg mijn dochter: “Pap, wat gebeurt er als Griekenland failliet gaat?” en ik antwoordde: “Er gebeurt dan helemaal niets. Mensen blijven gewoon ademen, gaan niet dood en de mens vindt altijd wel weer een oplossing. Ook de Griekse goochelaars.”

• Tweet