Robert Kroon

Ok, ik geef het toe. Op ‘gekopklanten’ leest u meer negatieve serviceverhalen dan positieve. Vandaar dat ik het weer eens tijd vind om een aantal serviceduimen uit te delen. Laat ik beginnen met de ANWB. Afgelopen weekend reed ik met mijn dochter richting Bloemendaal. Bij Halfweg begon mijn motor te bokken. Er zat geen kracht meer in mijn ‘grand old lady’. Bovendien begon mijn motorfiets heftig te roken. Ik vertrouwde de zaak niet. Reed naar een cafetaria en belde de ANWB Wegenwacht. Mijn eerste positieve service-ervaring was de telefonist van de ANWB. Uiterst correct en begripvol hoorde hij mijn verhaal aan, stelde me gerust. Bovendien gaf deze ANWB-meneer aan hoe lang ik moest wachten en als ik het toch te lang vond duren, dan mocht ik gerust nog even terugbellen.

Na de afgesproken tijd kwam een aardige serviceman in een knalgeel busje aangereden. Hij had al snel door wat er loos was. Begon wat te rommelen aan mijn Yamaha Virago. Er werd wat met het oliepeil gedaan en na 10 minuten was mijn fiets weer rijdbaar. Of ik even een stukje wilde gaan rijden. Hij zou wachten. Ik kocht een blikje Coca Cola voor mijn serviceheld. Zette de man in de zon en ging een stukje testrijden. En ja hoor mijn motorfiets knorde tevreden. Nog even over ditjes en datjes gesproken met de ANWB-man. Hij vertelde dat hij – uit service-oogpunt – regelmatig gestrande reizigers helpt die niet ANWB-lid zijn. Hij knijpt zo nu een dan een oogje toe. Maar gaat er vanuit dat helpen van automobilisten of motorfietsrijders vroeg of laat in het voordeel is voor de ANWB. Naar mijn idee is het ook zo. Dit soort positivo verhalen zoemt rond. Ik schrijf het nu op en zo lezen weer 25.000 unieke bezoekers van deze site hoe goed het is om ANWB-lid te zijn. Overigens probeer ik de klanten van mijn Marketing PR bureau: http://www.dekroonophetwerk.nl/ Ook altijd te stimuleren om veel te geven richting klanten en niet-klanten. Geef aandacht, iets extra’s, geef, geef en gij zult ontvangen.

Kleine servicebommetjes

Kleine attenties, onverwachte verassingen werken ook altijd goed in de beleving van de klant. Zo had ik vandaag een afspraak met een cliënt bij restaurant het Dijkhuis in Watergang. Rond lunchtijd was ik er. Ik had me genesteld op de steiger in de zon voor het restaurant. Een aardige dame kwam me teleurstellen. Lunches worden pas in juni geserveerd. ‘Ahhh’, zei ik teleurgesteld. ‘Maar kan ik u verblijden met een kopje koffie terwijl u op uw afspraak wacht?’, zei ze. Lang verhaal kort. Lekkere kop koffie. In het zonnetje. Toen ik naar de rekening vroeg gaf ze een knipoog en zei: ‘laat maar zitten’. She made my day. Eenvoudig toch?

Receptionisten kunnen ook de show stelen met een stukje dienstverlening. Zo moest ik onlangs – voor een zakelijke bespreking – naar HAYS Recruitment. Dit bedrijf heeft o.a. een vestiging in Amsterdam. Het adres had ik in mijn TomTom gezet. Op de plaats van (bijna)bestemming stuurde mijn TomTom me de verkeerde kant op: de Bijlmerbajes. Ai. Even gebeld met HAYS Amsterdam. De telefoniste bleef aan de lijn en vertelde me hoe ik bij het kantoor kon komen. ‘Ach meneer ik help u wel. Ik heb vaker gestrande reizigers aan de lijn en tja, die navigatieapparatuur stuurt je soms de verkeerde kant op. Bij de slagboom aangekomen riep de telefoniste: ‘Fijn dat u er bent’. Ook die dag kon ik even vliegen.

Complimenten voor de receptioniste en indirect voor HAYS.  

• Tweet

Trek je lelijkste kleren aan en ga ‘gezellig’  naar Holland Casino

Regelmatig ga ik voor de fun naar het Holland Casino. Een ‘gezellig’ avondje uit. Alleen wordt het uitgaansgevoel steeds meer bedorven door de lelijk geklede gasten. In de lobby van Holland Casino staan gastvrouwen die de gasten moeten wijzen op de dresscode van het casino. Alleen in de praktijk staan deze dames gezellig met elkaar te keuvelen en doen niets. Zo komen heel gemakkelijk gasten binnen in T-shirt, gescheurde spijkerbroek, gympies en, kort samengevat, voddenkledij binnen. Tja, en op zo’n moment vraag ik me af of de dresscode van Holland Casino gewoon ‘window dressing’ is of iets anders. Trouwens in het casino zelve is gastvrijheid ook ver te zoeken. Ik denk aan: defecte toiletten, ongemanierde gasten die niet worden aangesproken op hun gedrag, croupiers die semi populair doen tegen gasten. Nee, ik mis gewoon stijl. En dan mag Holland Casino nog zoveel reclame maken over een gezellig avondje uit… volgens mij kunnen ze dat reclamegeld beter stoppen in echte gastvrijheid.

Naschrift: zaterdagavond 26 maart sprak ik een van de gastvrouwen in de lobby aan op het niet nakomen van de kledingvoorschriften. Ze hoonden mijn kritiek weg. Advies aan de directie van Holland Casino… ontsla dit soort omhooggevallen studenten die alleen met elkaar staan te praten want dit staat als een vlag op een modderschuit!

• Tweet

Laat ik beginnen met het feit dat ik een Bijenkorf (later: Bij) fan ben. Neemt niet weg dat ik de laatste tijd een beetje moe word van de Bij. Als Bij-cardhouder word ik overspoeld met aanbiedingen. Via TNT post krijg ik opvallende/prachtige mailings aangeboden en mijn emailbox puilt uit van de nieuwsbrieven van de Bij.
Het reclamebureau van de Bij maakt overuren. Telkens weer wordt een listige mailing bedacht en in elkaar gezet. En eerlijk is eerlijk het ziet er over het algemeen prachtig uit. Alleen als klant ga ik zuchten van alweer een kortingactie, prijsstickeractie, korting op korting aanbieding, nog lagere prijzenverleidingen. Ik heb maar één huis/klerenkast en die zit al aardig vol. Meer er bij wil ik niet, kan niet. De Bij denkt daar anders over. Consumenten moeten gewoon consumeren. Punt uit.

Creativiteit schiet door
Ik denk dat ik niet alleen ben. De consument wordt consumptiemoe. Daarom moeten de marketing- en reclamemensen van de Bij steeds dieper nadenken over acties. Alleen de Dolle Dwaze Dagen is niet voldoende meer voor de Bij. Er moet meer store traffic komen. Dus gaan de h.h. marketeers acties bedenken die de consument doodeenvoudig niet meer begrijpen. Laat ik een voorbeeld geven. De laatste mailing van de Bij raapte ik deze week van de deurmat. Een actie met als thema “Maffe Marathon”. Het Maffe Marathon directmail pakket bevat een actiebrief, een dikke folder met spulletjes, een actiekaart met – je raadt het al een kortingspas. En een uitleg van de nieuwe promotieactie. Hoe vaker je de Bij bezoekt hoe meer korting je spaart. Een ingewikkeld schema geeft aan hoeveel korting je krijgt. Dan moet je ook nog eens de kortingspas activeren. Lezer bent u er nog? Juist de Maffe Marathon is een onduidelijke actie waar je als cliënt moedeloos van wordt. Aan mijn vriendin vroeg ik: “Wat vind jij van die actie van de Bij?” Ze antwoordde: “ Ik heb de envelop vol goede moed even geopend. Toen ik net als de voorgaande jaren al het papierwerk met actievoorwaarden snel doorlas, ondertussen denkend of ik dit wel leuk vond, moest ik denken aan de kleine letters op een verzekeringpolis. Je moet er een studie voor volgen. Het ging er wederom niet in bij me.” Kortom het actiepakket ging 1-2-3 de prullenbak in.
Ik denk er hetzelfde over. Ook ik heb het actiepakket in het ronde archief gedeponeerd. Klanten willen niet een hele week terugkomen, dag op dag, om kortingen te verzamelen van euro 5, 7,50 of zelfs 10 euries. Het merendeel van de Bij bezoekers/klanten gaat er eenmaal in de zoveel tijd naar toe. Voor funshopping. Om iets moois te kopen. Maar de consument wil niet iedere dag naar de Bij. Dat is een illusie.
De marketeers van de Bij moeten overschakelen naar de eenvoud.  Moeten de cliënt beter begrijpen en beseffen dat onze consumptiemaatschappij niet zit te wachten op meer en meer. En ja dat kan soms knap lastig zijn… dat begrijp ik zelfs.
Tot slot… De Bij moet stoppen met die Maffe Marathon want ik word er maf van.

• Tweet

Zoals iedere Amsterdammer, heb ik me lang mateloos geïrriteerd aan het veelal ongeïnteresseerde en klantonvriendelijke winkelpersoneel in de Kalverstraat in Amsterdam. Ik probeer met er niet meer druk om te maken, omdat ik weet; er veranderd toch niets. Echter, wat ik zaterdagmiddag in de Zara in Amsterdam meemaakte moet ik toch even kwijt. Daar ontmoette ik de meest verschrikkelijke verkoopster die je als ondernemer kunt aannemen: zo’n eentje die liever niets verkoopt dan iets.

Het is zaterdagmiddag en ik ben dringend toe aan een lekkere shopsessie. Ik vind prachtige pumps bij de Zara (het laatste paar!) en wil ook nog zeven kledingstukken aanpassen. Ik weet; je mag er maar zes meenemen het pashokje in en schoenen moet je afstaan. Dat zijn de regels bij alle modeketens (ja een expert spreekt). Nu is het alleen heel normaal dat de kledingstukken die je niet mee mag nemen het pashokje in , netjes voor je worden weggehangen. Deze kun je dan omruilen als je iets anders al gepast hebt.  Evenals de schoenen en andere accessoires die je wilt aanschaffen. En dat dit systeem ook fijn is voor de winkel zelf mag duidelijk zijn, want hoe meer een klant past, hoe meer een klant waarschijnlijk ook zal kopen.  Ofwel; kassa voor Zara!

• Tweet

Dat de NS weinig om zijn klanten geeft wist ik al. We zijn vaak niet meer waard dan een kopje fabriekserwtensoep of een slappe bak gratis koffie. Maar dat klanten zo weinig betekenen voor de NS, daar  ben ik lichtelijk van geschrokken toen ik een klacht neerlegde bij hen.  Wie o wie voelt zich geroepen om klantvriendelijkheidbewaker te worden bij de NS?

De NS: monopolist en klantonvriendelijk ten top!  Al jaren ben ik een trouwe klant bij de NS, zoals eigenlijk meer dan de helft van alle Nederlanders. Miljarden spenderen wij aan veel te dure treinreizen, die ook nog eens voor files zorgen want waarom zou je meer betalen voor je treinkaartje (mét vertraging) dan een paar liter benzine? Anyway, let’s stick to my story!

• Tweet

De Universiteit van Groningen presenteerde op 1 februari 2011 de nieuwste lijst van de meest klantonvriendelijke bedrijven. Dit jaar heeft Super de Boer de twijfelachtige eer om eerste te worden. Het Customer Insight Center van de noordelijke universiteit onderzocht samen met marktonderzoeksbureaus hoe bedrijven met hun klanten omgaan. Maar liefst zevenduizend consumenten werden ondervraagd. In het lijstje van klantvriendelijke bedrijven, heeft IKEA nog steeds de leiderschapstrui aan. Gevolgd door Bol.com, Rabo Bank en Unive. Nieuw in de top vijf staat Shell. Wellicht door invloed van de slechte prestaties van BP. De geplaagde NS duikelde ook op bovengenoemde ranglijst.

Mijn lijstje

Gisteren at ik op advies van een goede vriend van mij bij van der Valk in Vianen. Meestal rijd ik met een grote boog om dit oer Hollandse restaurant echter gisteren liet ik me overhalen. Ja van der Valk voldoet nog aan alle vooroordelen. Truttige inrichting, doorsnee Nederlanders als gast, schaaltje appelmoes. Doorgekookte broccoli en bloemkool. Aan de andere kant werd ik prettig verrast door de enorme snelheid en  correctheid van de bediening. Wow. En het eten werd ook in no time opgediend.  Tijdens ons eten werd ons gevraagd of alles goed beviel. En toen ik in mijn enthousiasme een glas wijn omkieperde kwam de serveerster snel aangestormd om te helpen. Menig restaurant kan hier, met name van de wijze van bedienen iets leren van de Valkjes. Alleen ga ik er weer naar terug? Nee. Ik voel me in zo’n Opel Astra omgeving niet op mijn gemak.

Hoog op mijn lijstje van klantvriendelijke bedrijven staan ook: de Bijenkorf, de Hema, bakkerij de Hartog in Amsterdam en mijn eigen bedrijf : Kroon op het werk. (smile)

• Tweet

Als ik  het voor het zeggen had in Nederland dan zou ik alle mensen bij het instituut OV (-chipkaart) ontslaan. Op staande voet! Ik haal dan het nieuws en studenten en reizigers dragen mij op de schouders. Het was toch maar van het OV, een bedrijf met een verzameling ongeschoolde, onbeschofte, niet service gerichte, mislukte mislukkelingen.

Dat het OV niets kan, dat wisten we al. Dat de OV-chipkaart niet deugde hebben wij genoeg gelezen, maar toch, tóch moet ik het nog eens vermelden. Hoe slecht, hoe belachelijk, hoe idioot dat hele bedrijf in elkaar zit.

PRAKTIJK (ON)GEVALLETJE MET OV

Nu zit het zo, drie weken geleden stapte ik de tram in. Tram 10 om precies te zijn. Ik had haast en haalde snel mijn OV studentenkaart uit mijn zak hield hem voor het incheck-apparaat, ik verwachtte het bekende, goedgekeurde piepje. Het groene lichtje. Maar nee. Niéts. Het apparaat begon dreigend te piepen, het lichtje kleurde rood en ik stond daar. Zonder geld op zak. Zonder andere OV. En de tramconducteur zat daar, te wachten op mijn geld, op mijn andere OV. En zo wachten we allebei, vijf minuten. Tot de man de verlossende woorden ‘ach, meisje, weet je wat, je mag een gratis ritje. Die stomme studentenkaarten ook altijd’ uitsprak. Na duizenden bedankjes en glimlachen liep ik naar mijn plek. Ondertussen de kaart en het bedrijf van het OV vervloekend.

• Tweet

Om af te zijn van het gedonder van parkeerbonnen en parkeerstress heb ik sinds een jaar een abonnement bij Parkmobile. Heel handig. Met je eigen mobieltje kun je je heel simpel aanmelden bij een online registratiesysteem. Je geeft aan in welk gebied je wenst te parkeren en klaar is kees. De parkeerzones herken je aan de nummers die boven op een parkeerautomaat staan.

Het verschil van €1,- en €55,- boete

Let op, dit wordt lachen. Een poosje geleden parkeerde ik in Amsterdam ter hoogte van Prinsengracht 536 in Amsterdam. Ik was een tijdje weg en na mijn bezoek meldde ik me af bij parkmobile. Ik had voor €17,- geparkeerd. Alleen tot mijn stomme verbazing had ik een parkeerbon onder mijn ruit. Grrrrrrrrrrr.

Kort na dit parkeerincident, ontving ik van Cition Parkeermanagment (in opdracht van Stadsdeel Amsterdam Centrum) een aanslag van €55,-.Volgens de bekeuring had ik mijn parkeergeld betaald bij parkeerpaaltje van Prinsengracht 785. Let op, dit is schuin tegenover de plek waar mijn auto stond. Ik ging in protest. Mijn protest werd in de kiem gesmoord. Ik had een misdaad begaan volgens Cition. Ik stond in een duurder parkeergebied. Het verschil? €1,-. En dat tussen prinsengracht 536 en prinsengracht 785.

Vraag blijft: hoe kan een parkeerder dit weten? Er staan op de straat geen markeringen: ‘PAS OP HIER IS HET DUURDER!”. En ook op de parkeerautomaten staat niets vermeld over verschillen in kosten. Bovendien is naar mijn idee het centrum van Amsterdam nog steeds centrum.

In protest gaan heeft geen zin, als je in beroep gaat bij de rechtbank in Amsterdam moet je griffierecht betalen. En voor €1,- verschil ga ik dat niet doen. Schandalig om zo een automobilist te bekeuren die gewoon betaald heeft.

• Tweet

Het was me het servicejaartje weer wel, 2010. Banken wilden het vertrouwen proberen terug te winnen door dichter op de klant te gaan zitten, meer service beloven. Bedrijven als Bol.com halen alles uit de kast om klanten te pleasen. De huidige directeur van Bol.com gaat zo ver dat hij het volgende in de Volkskrant van begin december 2010 zegt: “Elke klacht die wij krijgen, ervaar ik als een groot verlies”. Grootste serviceverliezer van 2010 was en is: T-Mobile. Deze communicatiegigant verloor dik op punten door Youp van t Hek of eerder nog van Van t Hek junior. Want laatstgenoemde namen ze dit jaar niet serieus. En ook www.123inkt.nl sloeg de plank mis. Met alle gevolgen van dien. Net als op de beurs zie ik een eindejaarsrally op het gebied van (non)service. Laat ik een paar decemberuitglijders presenteren:

KLM

Een goede vriend van mij, Arko van Brakel, belde mij – witheet – vanaf Schiphol. Hij had iets buitengewoon serviceonvriendelijks ervaren en dan nog wel van ‘onze’ KLM. Hij had al een poosje geleden ‘dure’  tickets geboekt voor een vlucht naar de Caraïben. Op het moment dat hij de tickets kocht, mocht je per passagier 25 kilogram bagage meenemen. Toen hij vandaag (17 december 2010) wilde inchecken, gaf een grondsteward van de KLM aan dat hij teveel bagage had. En teveel koffers. Arko moest bijbetalen. De voorwaarden waren veranderd en of de familie maar even 55 Euries wilde dokken. Arko, een rustige/goedaardige man ontplofte. Waarom moest hij in hemelsnaam meer betalen? De klerk van de KLM legde haarfijn uit dat de voorwaarden die nu gelden – in kleine letters – op zijn reisbescheiden stonden. ‘Wie controleert de kleine lettertjes van een vliegvoucher voor vertrek? Arko is niet voor een gat te vangen, protesteerde heftig. De KLM klerk lachte fijntjes. Dit was de gloeiende druppel op het vuur. Arko gaf aan dat – volgens de wet – de voorwaarden op het moment van de boeking/betaling gelden van kracht zijn. Als die tussentijds worden gewijzigd, moet de klant die al betaald en geboekt heeft  buiten schot blijven. Lang verhaal kort, Arko en zijn familie wonnen de strijd. Niet betaald maar wel een service-illusie armer (vrije vertaling van het telefoongesprek van 17 december 2010) Details kunnen hier en daar niet helemaal kloppen maar de strekking van het verhaal blijft gelijk).

• Tweet

De postbode was vroeger het geweten van onze buurt; onze Ome Henk op zijn dienstfiets. Henk wist hoe het Oma Jansen ging. Henk deelde mee in de vreugde bij het bezorgen van de eindexamenbrieven; weer of geen weer. En Henk haatte onze hond.

Postbode was een gerespecteerde en respectabele baan voor het leven. De tijden zijn veranderd er moest een andere wind waaien bij de voormalige Staatsposterijen. Kostenbesparing heeft de vaste postbode vervangen door een anonieme oproepkracht. Ook in onze buurt zien we elke dag een andere TNT-bezorger.

• Tweet