Rob Mientjes

Communicatie is een toverwoord en schept verwachting. Goede communicatie dient als informatie-elixer, gebracht in heldere taal, just in time, just in place en op waarde geschat. Het geeft voeding, waardering en erkenning. Duidelijke communicatie is een kostbaar goed. Zowel voor zender als ontvanger. Ook de klant is gebaat bij goede communicatie.

De Grieken wisten de waarde van communicatie goed in te schatten. Zowel in het dagelijkse leven als in de politieke arena werd volop gecommuniceerd en geredetwist. Sterke redevoeringen met onheuse informatie werden soms verheven boven de waarheid. In helder taalgebruik won het woord van de rede.

• Tweet

Een nieuwe sport is verschenen aan het firmament. Het zogenaamde klanten rollen. Deze nieuwe tak van sport is zo populair dat het nu al verschillende toepassingen kent. Zoals het klanten rollen op ooghoogte en het klanten rollen op broekzakniveau. Het werkterrein van klantenrollers spitst zich vooral toe op supermarkten. Het is nog onduidelijk of deze nieuwe sport het predicaat denksport of gevechtsport krijgt. Eén ding is zeker. Het draagt de nodige risico’s met zich mee.

• Tweet

Er zijn klanten in diverse soorten en mate. Een klant is meestal een afnemer van een product of dienst van een leverancier. Daar staat een vorm van betaling tegenover. De leverancier wil graag geld verdienen, is voor zijn inkomsten van de klant afhankelijk. Hij zal daarom altijd proberen zijn klanten te vrede te stellen. Maar hoe zit dat nu met bajesklanten. Worden zij ook door de leverancier gekieteld? En levert dat kietelen nog iets op?

• Tweet

Maand na maand sta ik okselfris uit alle hoeken van de kamer tevergeefs te geuren en te pronken. Heel af en toe krijg ik bezoek. Dan word ik met strenge blik van top tot teen gekeurd. Vanuit alle hoeken en gaten verwacht men onraad. Maar ik laat me niet kennen. Zet mijn beste beentje voort. Ook al heb ik een groot bord voor mijn kop. Ik ga er voor. Desnoods voor bodemprijzen.

Mijn baasje is de wanhoop nabij. Angstzweet breekt hem regelmatig uit. Dagelijks leest hij alle kranten. Dat helpt niet echt. Vooral het financiële nieuws wordt zwaar verteerd. Ik zou mijn baasje graag willen helpen. Maar ijsberend loopt hij dwars door me heen. Vloekend en tierend, trap op trap af. Uit gif en om de tijd te doden kliedert hij me regelmatig onder met groene zeep en ammoniak. Zodat het eeuwig in mijn oksels fris blijft ruiken.

• Tweet

Brillen optakelen, broeken afstropen, blazen ledigen, nadruppelen, afslaan, droogkuisen, handjes wassen, we hebben het er maar druk mee. Dat er dan ook nog eens mensen boeken kunnen lezen op een toilet vind ik knap. Ik kom niet verder dan verjaardagkalender spotten of tegeltjes turen. Steevast heb ik daarna een dweil nodig. Gelukkig ben ik in het bezit van een multifunctionele pleeborstel. Je weet wel zo’n ijzeren standaard met reserverol, stoffer en blik en wegwerpdweil.

Lezen op het toilet beperkt zich bij mij tot het doorbladeren van alle kalendermaanden. Zo zie ik erop toe dat ik niemand zijn verjaardag vergeet. Intussen staan er al behoorlijk wat fossiele namen op mijn kalender. Een verjaardagkalender is het meest verwaarloosde datadocument dat onze informatiemaatschappij de laatste jaren aanschouwd heeft. Maar op mij heeft het nog altijd een uitnodigende werking. Ik moet er eenvoudigweg altijd mijn naam op vermelden. Ik ben een kalenderneuroot.

Mijn naam is al op heel wat toiletkalenders vereeuwigd, inclusief adres. En toch … ik krijg maar weinig verjaardagskaartjes. Die worden tegenwoordig alleen nog maar online verzonden. Dat brengt mij op een idee. Een digitaal toilet. Dat heeft nog niemand bedacht. Ik ga onmiddellijk patent aanvragen. Verbazingwekkend dat in het huidige digitale tijdperk het toilet is overgeslagen. Een gat in de markt. Plas- en poeptijd kan namelijk economisch veel beter besteed worden. Ik zie de vele toepassingen al voor me.

Mijn toekomstig digitaal toilet biedt supersnelle wireless verbinding met alle andere ruimten in het huis. In geval van nood kan op die manier te aller tijden digitaal een oproep gedaan worden voor ontbrekend toiletpapier. Onder de toilettegels is de nodige software geïnstalleerd. Waaronder een elektronische toiletkalender met geavanceerde software. Door een druk op de tegel wordt het internet afgestruind naar hippe verjaardagsgadgets die ik vervolgens direct kan versturen.

Ook bankzaken handel ik voortaan af op het toilet want daarvan raak ik sowieso aan de schijterij. Een druk op de tegel geeft mij meteen webcam-verbinding met mijn contactpersoon. Ik vertel hem dat het geld van zijn bank stinkt. Hij ontkent. Vervolgens vraag ik hem vriendelijk de geursensor op zijn webcam te activeren. Plots verdwijnt mijn contactpersoon uit beeld.

Tot slot mogen flatscreen en een Wii niet ontbreken op het toilet. Tennis- en golfbewegingen werken op mij laxerend. Ook het digitaal bedienen van een snelle bolide binnen een Formule 1 setting leidt bij mij spontaan tot racekak. Wat een verademing en wat een lucht. Leve het digitale schijtperk. Ik trek door en check nog even mijn uiterlijk in de digitale spiegel. De warme spiegel herkent onmiddellijk mijn gezicht en gaat opzoek naar het actuele weerbericht en mijn agenda. Het scherm toont de volgende berichten: Paraplu niet nodig. Vanochtend geen afspraken. Vanmiddag toiletpapier halen.

• Tweet

‘Nummer 666!’
Blikken kruisen elkaar. Een reactie blijft uit.
‘Heeft iemand nummertje 666?’
‘Eh … 666 …, ja ik …, ben ik dan al aan de beurt?’
‘Wat mag het voor u zijn?’ Vraagt de juffrouw achter de toonbank vriendelijk.

De ogen van klant 666 struinen de vitrine af van links naar rechts en vice versa.
‘Wat een aanbod vandaag. Ik kan niet kiezen. Wat ligt daar links? Het ziet er niet zo appetijtelijk uit.’
Met een blik over de toonbank polst 666 de reactie van de juffrouw.
Geduldig wacht zij af.

• Tweet

Plaats van delict: Een eetcafé gelegen in een grote gekke stad in Nederland.
Tijdstip van delict: Zondagmiddag rond een uur of vier.
Situatieschets: Een kleine donkerharige lichtgetinte vrouw scant vanachter een donkerbruin gordijn de straat. Vertwijfeling slaat toe als ik haar mijn wijzerplaat toon en vriendelijk door de raam gebaar of ik en mijn gezelschap het eetcafé mogen binnentreden.

De vrouw verdwijnt vanachter het gordijn richting bar. Het lijkt alsof ze ons negeert. We besluiten even af te wachten. Het is vijf voor vier. Om vier uur gaat het eetcafé pas officieel open. Het is koud buiten.
Geheel onverwacht gaat het slot toch wat eerder van de grendel. Onze dank is groot en we huppelen een opgeruimde donkerbruine kroeg binnen. De gastvrouw verdwijnt naar de keuken en een jongeman komt onze bestelling opnemen.

• Tweet

Het Wake-up Light verlicht langzaam de kamer; vogeltjes fluiten zacht een ochtendlied. Mijn droom eindigt in een boeddhistisch bos.  Ik kijk op de Swatch. Het is  6.30 uur en ik spring van mijn Auping. Ik trek de Luxaflex met een ferme ruk omhoog. Het wordt een prachtige dag; de zon schijnt in mijn gezicht. Voordat ik naar het toilet ga schiet ik in mijn badstoffen Bader en Wehkamppantoffels. Ze voelen nog wat koud.

De Villeroy & Boch vangt gelaten mijn ochtendplas op. Het laatste Poplavel trek ik van de rol en spoel door. In de badkamer haal ik uit de Schock mijn Elmex te voorschijn. Ik pers een afgemeten dot pasta op mijn Sonicare. Al pulsend en zoemend worden mijn wangen wakker. Met de Braun grasmaai ik mijn kin glad en bekijk het resultaat met een tevreden grijns in de Swaluw. De Swaluw grijnst slaperig terug. Goedemorgen. Met een washandje van de HEMA wrijf ik de resten van mijn slaap uit de ogen. Een flinke spray Sanex maakt mij weer okselfris en met een vleugje Chanel onder de neus word ik pas echt goed wakker.

Wat zal ik vandaag eens aantrekken? Een belangrijke dag, vandaag. Mijn keuze valt op een zwarte Sloggy onder in de la. Ik schiet in een lange blauwe Levis en trek een witte vers gesteven Arrow over mijn hoofd. Met een dubbele Winsor knoop ik een roze wit gestreepte Peter Hahn om mijn nek. Een roze Marco Polo en bruine van Bommels zonder sokken, zorgen ervoor dat ik er gelikt uit zie. Mijn Hilfiger kleed de boel uiteindelijk helemaal af. Ik kijk een laatste keer inspecterend in de Swaluw. Goedgekeurd. Op naar het ontbijt.

In de Bruynzeel trek ik eerst de Smeg open. Ik scan alle schappen en rekken op zoek naar Campina. Vandaag eet ik Brinta met een vers kopje Douwe Egberts. Voor de lunch maak ik een lunchpakketje. Ik weet niet zeker of ik vandaag gelegenheid heb om te lunchen. Ik smeer wat Blue Band op twee Tarvosneetjes en beleg het geheel met Old Amsterdammer. Een Verkadereep trek ik achteloos uit de keukenla. Een beetje zoetigheid, om later op de dag de ergste honger te stillen, kan geen kwaad. Dat moet kunnen.

Ik trek het AD uit de brievenbus en berg hem op in mijn Samsonite. Ik leg hem bovenop m’n Apple. De Tarvosneetjes verpak ik samen met een Chiquita en een Elstar in mijn Tupperwaredoos. Ook deze plaats ik in mijn Samsonite. Nu nog even het journaal spotten op mijn Bang & Olufsen en dan ga ik op pad. Ik trek mijn Burleymantel van de kapstok en groet mijn vrouw. Ik loop de garage in. Daar staat een groene Peugeot mij ongeduldig op te wachten. Ready for a brand new day.

Reclamezuilen langs de A2 flitsen onachtzaam aan me voorbij. Vandaag ga ik op klantenbezoek bij de grootste klanten van de zaak, gewoon voor een beetje branding. Wel zo belangrijk.
Ik troost me met de gedachte dat branding ook anders beleefd kan worden. Aan een prachtig strand in Corsica.

• Tweet

Ik heb ze gelukkig nog allemaal. Twee keer vijf op een rij. Ongeschonden en goed onderhouden. Maar hoelang nog? En wat als ik met de belangrijkste tussen de deur kom? Ben ik dan nog wel te herkennen? Kom ik dan nog wel ergens binnen? Ik draag preventief handschoenen. Mijn vingers zijn me heilig. Ik moet ermee op internet, boodschappen doen, bankzaken regelen en binnenkort moet ik mij er ook standaard mee identificeren.

• Tweet