Rondrennende kinderen, lange rijen, geschreeuw. Toegegeven, een zondagmiddag tijdens national bank holiday is niet het beste moment om kunst in alle rust te bekijken. De veelbesproken blockbuster show van Damien Hirst loopt nu een maand in het Tate Modern in Londen en gaat nog even door. Tijdens de Olympische Spelen zal de stad overspoeld worden door toeristen. Het is dus niet geheel toevallig dat de tentoonstelling juist in deze tijd plaatsvindt.

Hirst is als de Efteling op een drukke dag. Dat je overal achteraan de rij moet aansluiten, draagt bij aan die ervaring. Zoals voor de butterfly cabinet – een ruimte waar rupsen zich ontpoppen tot vlinders. Eenmaal binnen wordt omgeroepen; ‘Be aware people, you only have two minutes in this room. Two minutes! We kindly request you to leave after that.’

Ik loop door naar de grote haai op sterk water, kleine haai op sterk water. Stippen op de muur, stippen op canvas. Dode vlinders in de verf, dode vlindermozaïek. Sigaretten in reuze asbak, sigaretten in medicijnenkast. Diamanten schedel, diamanten in een medicijnenkast. Het is wel heel veel herhaling. Enig voordeel; als je door de drukte het ene kunstwerk niet goed kunt zien, dan loop je door naar het volgende, zelfde soort werk. De haai is technisch indrukwekkend. Hoe hebben ze dat enorme bassin in hemelsnaam op de derde verdieping van het museum gekregen? Verder doet het me weinig. Het gevoel dat Hirst wil overbrengen – het gevoel van doodsangst – komt niet over. De witte haai is niet eng, hij heeft eerder iets triest. Een bedreigde diersoort, dat voor the sake of art in een aquarium zweeft.

Gisteravond liep bij mij de emmer over. Ik heb er schoon genoeg van: POWNEWS.

Al geruime tijd zien we vijf dagen per week een paar puberende verslaggevers provocerend mensen interviewen, pesten, treiteren en meer. Goed, in het begin was het leuk. De mensen van GeenStijl mochten de buis op en de toonzetting was rauw, dwars, intelligent en ongecensureerd mocht gezien worden. POWNEWS was in den beginne een dikke hit, kreeg zelfs uit de hoek van de  traditionele journalistiek positieve kritiek. Nu maanden verder….wordt het stil rond POWNEWS. Elke avond vullen ze hun programma op dezelfde wijze. Het programma vernieuwt niet. Ze blijven iedere avond hetzelfde kunstje doen.

Neem gisteravond. Daar ging een gestoorde verslaggever van POWNEWS een aantal bezoekers interviewen dat buiten stonden te wachten  op BOYBANDS, denk aan BACKSTREETBOYS en andere boybands. De verslaggever interviewde geestelijk gehandicapte bezoekers. Het leverde – in de optiek van POW- hilarische stukjes op. De fans kwamen een beetje moeilijk uit hun woorden, wisten geen raad met de vreemde vragen. En raad eens, het interview werd lekker uitgezonden. Het beeld ontstond dat de bezoekers, voornamelijk vrouwen, bestonden uit randdebielen en geestelijk gestoorden.

Het volgende item ging over een 1-mei-congres van de PVDA. En ja, ook dit leverde weer een krombeeld op. Niet-mediagetrainde bezoekers waren het haasje. Verslaggever Remco stelde zijn drammerige vragen en was op zoek naar onschuldige slachtoffers. Daarna nog een portret van de vakbond FNV. De vakbond werd als de grote verliezer neergezet. Een stelletje ‘losers’. En zo vulde POWNEWS haar 1-mei-uitzending.

Eerlijk gezegd word ik dus een beetje moe van Rutger Castricum en zijn kornuiten. Ik vind ze voorspelbaar, ronduit onbeschoft en smakeloos.

Gelukkig kun je je wapenen tegen POWNEWS. Mediatrainers, inclusief ondergetekende, kunnen geïnteresseerden goed trainen tegen de beukende interviewwijze van POW. Meer en meer politici zijn tot de tanden toe gewapend. Het gif van POWNEWS raakt langzamerhand uitgewerkt. En dat is goed. Want een televisieprogramma dat alleen furore wil maken ten koste van de medemens is gedoemd te mislukken.

En Rutger Castricum, ach dat is eigenlijk maar een klein journalistiek mannetje. In een spraakmakende uitzending van DWDD kreeg hij de nare vragen. Zat hij ongemakkelijk heen en weer te wiebelen op zijn stoel.

http://www.showbiznewz.nl/artikel_18232_video-rutger-castricum-aangevallen-in-dwdd.html

(Een leuke analyse las ik op http://frontpage.fok.nl/column/528317/1/1/50/slappe-knieen-van-rutger-castricum.html.)

Kortom: het is tijd voor vernieuwing en tijd om POWNEWS op te heffen. POWNED is dan wel in een keer zijn beste programma kwijt.

Niet getreurd, dan bellen we toch even. Helaas op PC en huisnummer zijn we als klant niet te vinden, en dan besta je ook niet. We hebben een klant nummer nodig. Is een beetje moeilijk als je in de auto zit. Geval wil dat ik daarna naar het buitenland moet. Maar ook niet getreurd, er is mail en een mooie contactpagina. Dus om antwoord op mijn vraag te krijgen of zij de aansluiting weer kunnen herstellen maak ik gebruik van het contact formulier. Keurig komt er een snel antwoord na 1 dag.

We zijn geen klant, er is opgezegd in november 2011. Niets over de losliggende kabel in de kast. Dan begint het verhaal echt pas vorm te krijgen. Want ik wil graag antwoord op de vraag wie dan heeft opgezegd? Want als klant moet je een brief sturen of bellen en beiden heb ik niet gedaan. Ze kunnen mij daar via mail geen antwoord opgeven. Geen idee waarom, maar ik moet bellen. Ook geen probleem, ware het niet dat ze gebruik maken van een 0900 dat je vanuit het buitenland niet kan bellen. Ik vraag om een gewoon telefoon nummer, ze vinden het vervelend maar dat is er niet. U moet het 0900 bellen. Ik dacht ik probeer via twitter… ze zijn snel en behulpzaam, maar verder dan ” iemand gaat u mailen” en “het antwoord kan ik niet via mail geven” ” Uw klantnummer hoort niet bij u” U bent sinds 2008 geen klant meer” komen we niet. Keurig en vriendelijk komen de reacties van Ziggo binnen, een antwoord heb ik nog niet. Ik moet bellen want het is te gecompliceerd voor ze om het even op de mail te zetten. Simpele vragen als:

1. Wie heeft wanneer mijn abonnement op gezegd? Is daar een bewijs van.

2. Ik keek tot 15 2012 maart wel TV? Hoe kan dat.

Nee, ik moet bellen. Maar zoals gezegd dat gaat vanuit het buitenland niet. En om nu iemand anders met dit ” gecompliceerde” verhaal op te zadelen…. Jammer dat ondanks alle kanalen/media die er zijn Ziggo toch alleen een antwoord via 0900 telefoonnummer kan geven. Moet het wachten tot ik terug ben van mijn werk…. En dan weten ze waarschijnlijk niet meer waar dit over gaat. U voelt het al aan,  er zit een vervolg in deze column.

Twee jaar geleden had niemand nog gehoord van ‘Plofkippen’Toen maakte weinig mensen zich zorgen om antibiotica in kweekzalm. At iedereen vol overgave fabrieksbrood en dronk men nog – zonder na te denken – RedBull. Langzaam begint het tij te keren. Consumenten gaan meer en meer nadenken over eerlijke voeding.

Om jullie een beetje te helpen, ging ik voor mijn lezers op pad. In Noord-Holland op zoek naar echt eten.

 Het waait er bijna altijd. De wegen door het polderlandschap zijn daar kaarsrecht. Het staat op de werelderfgoedlijst: De Beemster. Dit jaar bestaat deze Noord-Hollandse polder 400 jaar. Wie verder kijkt dan zijn ‘culinaire neus’ lang is, vindt in De Beemster natuurvriendelijke boeren: fruittelers, groentetelers en veehouders. Een markante veehouder aldaar: Maarten Waal. Een echte boer met het hart op de juiste plek. Maarten runt zijn veehouderij met zijn vrouw en zoon Jan. Het is een echte bioboer. Maarten: ‘Ik ben nou 15 jaar actief ecoboer en werk me de blubber maar heb veel voldoening.’ Vol enthousiasme praat hij over zijn dieren. Ik herken de vriendelijk ogende Limousine vleesveekoeien. Het valt mij op dat deze koeien horens hebben. Ooit heb ik kaasexpert  Betty Koster horen zeggen: “Koeien met hoorns zijn gezonder.” Maarten: “De kalfjes van mijn koeien blijven bij hun moeder. En mijn koeien eten gras, gras en nog eens gras. Als ze in het voorjaar naar buiten gaan vers gras met klaver en kruiden. Dat zie je meteen aan de melk, die is dan geler. En dat proef je in de grasboter en de meikaas die ervan gemaakt worden.”

Voor de oorlog was meikaas populair. Die kaas was erg geliefd onder de Joodse bevolking in Amsterdam. Het is verse kaas en het heeft iets weg van mozzarella. Het heeft weinig smaak en is wit. Oké, ik besef dat de vergelijking krom is, maar het helpt je wellicht als je de kaas niet kent.

Wil je de lente  proeven?  Dan begint dit nieuwe seizoen pas goed met een salade van meikaas met paardebloemblaadjes. Natuurlijk pluk je ze waar de honden niet rondsnuffelen. Dat mag duidelijk zijn.

Goed, voor dit receptje alleen de blaadjes gebruiken. Was de paardebloemblaadjes zorgvuldig. Leg ze daarna 10 minuten in ruim koud water. Laat de blaadjes uitlekken en maak ze daarna droog. Maak een dressing door eerst de kruidenazijn te vermengen met wat zout en peper en er daarna de olie door te kloppen. Schenk de dressing over het mengsel en schep het daarna enige malen luchtig om. Verdeel de salade over de bordjes. Leg de blokjes meikaas op de salade en schik er eventueel partjes tomaat rondom.

Boer Waal vind je op de Volgerweg 41, Middenbeemster. Geopend: vrijdag en zaterdag van 10 tot 17 uur.

Meer weten over eten en drinken en over de communicatie er van: www.dekroonophetwerk.nl

Ingrediënten voor vier personen

150 g paardebloemblaadjes, 1 el kruidenazijn, zeezout, peper uit de molen, 3 el (zonnebloem)olie, 200 g biologische meikaas (in kleine blokjes), eventueel 1-2 eco-tomaten (ontveld en in plakjes)

Eet smakelijk en kies bewust voor goede voeding, want je leven is meer waard!

 ‘Voorts is een ieder die handelingen met betrekking tot afvalstoffen verricht of nalaat en die weet of redelijkswijs had kunnen weten dat daardoor nadelige gevolgen voor het mileu ontstaan of kunnen ontstaan, op grond van artikel 10.1……bla bla bla’

Let op het gaat om twee stukjes papier die per ongeluk op straat zijn gekomen!

Op appel !

Even voor jouw beeld. Ik ben als ondernemer enorm betrokken met het onderwerp duurzaam ondernemen. Wij scheiden ons afval. Papier wordt opgespaard en vindt zijn gescheiden weg. Ook toner cartridges worden gerecycled, we hebben spaarlampen en LED lampen in het hele kantoor, energiezuinige apparatuur van koelkast tot printers. Zo groen als wat. Ik werd dan ook met die wetenschap erg naar van de brief van de gemeente Zaanstad. Verdrietig zelfs.

Hoe kwam het afval van ons op straat?Ik heb mijn medewerkers gevraagd wie er per ongeluk of met opzet ons papier op straat had gedeponeerd? En dan moet je weten dat de plaats van het delict ongeveer vijf kilometer van ons bedrijfspand is verwijderd. Enfin, schoorvoetend gaf een medewerkster – die tijdelijk in Zaanstad woont – toe dat ze de ‘crimineel’ was. Ze had wat werk mee naar huis genomen. Voor haar appartement heeft een harde windvlaag ons papierwerk uit haar open tas geblazen. Ze had er spijt van dat het zo was gelopen.

Hoe nu verder?

Goed, je begrijpt dat ik verbouwereerd blijf maar dat ik die honderdzevenentwintig euro zal betalen. Het ambtenarenbolwerk van Zaanstad is tot de tanden gewapend en ik ga voor dit bedrag geen maagzweer oplopen. Toch blijft er iets in mij knagen. Sta ik nu op een criminele lijst van ondernemers die het slecht met het milieu voor heeft? Hoe hoog wordt de volgende boete als er ooit nog per ongeluk een papiertje wegwaait?

Ik vind de ambtenaren van de gemeente Zaanstad die verantwoordelijk zijn voor dit soort brieven en boetes ronduit zielig. Hoop dat deze lieden snel worden wegbezuinigd. En als de gemeente Zaanstad in geldproblemen zit, laat ze dan niet op deze wijze geld bij elkaar sprokkelen.

 PS: Wellicht is het goed als de gemeente Zaanstad en haar ambtenarenkorps een bedrijf eerst waarschuwt of verhaal gaat halen alvorens men gaat beboeten.

Tijdmachine

Onlangs was ik er weer. Ik mocht een paar dagen vertoeven in de lichtstad. Het voelde vertrouwd. Parijs is tijdloos. Lijkt het. De sfeer van een café of restaurant is daar in mijn beleving gelijk aan tientallen jaren geleden.  Alleen de gasten die worden bediend zijn veranderd: andere haardracht, andere mode en oh ja, ze hebben – ook hier – hun mobiele communicatieapparatuur binnen handbereik.

Appels en peren

Als geboren en getogen Amsterdammer ben ik altijd jaloers op de correcte wijze van bediening in Parijs. Maak ik een stap naar ons ‘Mokum’ dan zie en ervaar ik dat de bediening in onze hoofdstad rammelt. De heren en dames in de bediening van cafés/restaurants zijn niet zelden rond de twintig. Ze studeren en zien hun baan als noodzaak in plaats van een professie of passie. De witte – lange schorten – ontbreken in Amsterdam. De spijkerbroek domineert.  Evenals de snelheid van bedienen en afrekenen. Ik mis de correcte bejegening. Kortom, in onze grote stad is de service belabberd. Eigenlijk zijn ze niet geïnteresseerd in de cliënt. Die is in hun optiek alleen maar lastig. Laatst ging ik met een jonge vent in de bediening een praatje aan. “Vind je dit vak eigenlijk wel leuk?”, vroeg ik belangstellend. “Hoezo?” antwoordde de pukkelige snuiter. “Nou”, reageerde ik, “Ik steek al een aantal keren mijn vingers op om een drankje te bestellen.” Hij: “Dat zag ik maar ik negeerde jouw signalen.” Ik was verbaasd: “Oh, waarom is het teveel gevraagd dat ik iets wil bestellen?” “Nee joh,” gaf de parttime ober als antwoord. “Alleen heb ik een hekel aan klanten die me behandelen als slaaf.” Ik zuchtte. Hij ook. Hij liep daarna snel door naar het volgende tafeltje.

Na deze conservatie stapte ik op en zocht mijn heil bij café Hoppe op het Spui. Relatief oude mannen staan achter de toog. Doen wat je vraagt. Knopen een klein praatje aan . Zijn niet opdringerig en doen wat er van ze verwacht wordt. Een klein beetje Parijs in het hartje van Amsterdam. Er zit slechts 541 kilometer tussen de twee steden. Echter, er is een giga verschil als het gaat om service en passie.

Zelf gebruik ik al twee jaar Privium, het serviceprogramma van Schiphol om frequente reizigers die efficiënter willen reizen. Privium maakt een snelle en veilige grenspassage mogelijk door de techniek van irisherkenning; een ‘groene’ loper voor nette klanten.
Maar, die pas werkt alleen nog op Schiphol. Op elke andere luchthaven in de wereld mag ik gewoon weer achteraan sluiten op de ‘rode’ loper bij de grenscontrole. Wel gaat de grenscontrole steeds vaker elektronisch, zoals bij de Verenigde Staten.

Esta
Nederlandse paspoorthouders die reizen naar de Verenigde Staten voor zakelijke of toeristische doelen hebben een elektronisch ESTA VISTA (Electronic System for Travel Authorization) nodig. Die hebben wij al enkele jaren, omdat we frequent naar de Verenigde Staten reizen.

Twee weken geleden vlogen we opnieuw naar de Verenigde Staten. Deze keer, met die lastig inwisselbare punten van KLM’s Flying Blue, met een overstap op London Heathrow. Als je op KLM cadeaumijlen vliegt dan moet dat altijd ingewikkeld.

Op London Heathrow mochten we doorvliegen met Delta Airlines naar Miama. Delta vliegt met een geweldig crew aan boord. Het boordpersoneel had je vader of moeder kunnen zijn… en dat wil wat zeggen als je, net als ik, binnenkort 50 wordt. Hun service is altijd even geweldig.

Computer says no
Bij de gate op Heathrow worden we tegengehouden. Een van onze ESTA nummers wordt ineens niet meer herkend. We mogen niet aan boord, terwijl de omroeper meldt: ‘mr. Ploos van Amstel, you are delaying the flight…’.
Op papier (paspoort, printje van ESTA) lijkt alles in orde te zijn, maar de computer denkt daar geheel anders over; ‘computer says no’.

De medewerker van Delta ziet de paniek in onze ogen. Overal vandaan komen mobieltjes. Wij vragen on line een nieuw VISTA aan op de iPhone (gelukkig nog genoeg datategoed), terwijl een andere Delta medewerker belt met de US Customs and Border afdeling. Ze doen echt hun best om ons aan boord te krijgen.

De volle kist staat nog steeds aan de pier, inmiddels 10 minuten na de geplande vertrektijd, als het verlossende woord via het systeem binnen komt. We zijn geautoriseerd en vijf minuten later zitten we, nog trillend van de adrenaline, aan de champagne op stoel 6C en 6D.

De engelen van het Delta Airlines grondpersoneel hebben onze vakantie gered. En, bij de grenscontrole in de Verenigde Staten is er niets aan de hand; ‘computer says yes’.

Beetje eng…
De technologische vernieuwing bij reizen gaat steeds verder met elektronische visa en scanning van paspoorten. Het zijn de eerste stap naar meer veiligheid bij internationale passagiersstromen. Je wilt natuurlijk ook die smokkelaar van dierhuiden, die taxfree koper van een iPad, de drugskoerier, de gelukszoeker en de potentiële bommenlegger eruit halen.

Dan heb je veel meer informatie nodig dan alleen het paspoort. Waar komt de reiziger vandaan, welke tussenstops heeft hij of zij gemaakt, welke historie is bekend, wat is zijn of haar risicoprofiel en wat was zijn laatste post op Facebook of Twitter. Informatie uit de reisketen die je snel moet bundelen en slim moet wegen op risico’s. Dat heet horizontaal toezicht. De techniek bestaat, en werkt.

Maar misschien vergeet ik net te snel wat dit allemaal gaat betekenen voor mijn persoonlijke leven. Hoe verging het ook al weer de held in de film ‘Minority Report’? Of, onszelf op Heathrow?

Wat als er per ongeluk een vinkje verkeerd staat, ik een vreemde post op mijn Facebook heb staan, en er in eens vier marechaussees met getrokken wapens naast me staan, ik moet er even niet aan denken.

Ik weet niet of de engelen van Delta Airlines mij dan weer redden. Ik check in elk geval volgende reis naar de Verenigde Staten of het ESTA visum nog klopt.

Walther Ploos van Amstel.

Ik ga bellen. Het is erg druk, men raadt mij per robot aan via het internet contact op te nemen. Ik stuur een mail met mijn aanmerkingen op de rekening. Ik wil die twee services niet weer.

Antwoord: ‘we zijn druk. We hopen uw mail zo spoedig mogelijk te beantwoorden’.

5 januari. Herinnering. Ik weer bellen, te druk. Weer gemaild. Te druk, maar we doen ons best…

Dan maar naar de ANWB-winkel op Overvecht in Utrecht.

Daar zegt een tamelijk jonge medewerker: “Ja, maar u had vóór 15 november de zaak moeten veranderen. Dat staat op uw lidmaatschapskaart, achterop.” Dat klopt, het staat er, maar wie leest achterkanten?

Winkeldame van de ANWB  kan ook niet meer in het systeem komen. Dus ze kan niks veranderen. Maar als ik het vrijwaringsbewijs van die tweede auto stuur, kan dat wel aangepast worden. (Vreemd, dan kan ze dus wel in het systeem).

Ik stuur aangetekend een brief met mijn wensen, inclusief een kopie van de vrijwaring, plus een uitdraai van de mails. Geen reactie van uw aangetekende brief ontvangen of zoiets.

Gewoon stilte.

Half februari:

ANWB stuurt nog dringender herinnering. Nu snel betalen, anders incasso en de kosten zijn voor u. Dat doe ik dan maar. Met dus in het totaal € 76 aan nutteloze service.

Conclusie: de ANWB is Oostindisch doof. Ik ben nu 62, maar heb hierdoor hetzelfde gevoel als toen ik 8 was en van mijn vader op mijn flikker kreeg voor iets wat ik niet gedaan had. Zo klein voel je je tegenover die kolos van een ANWB. Domme arrogantie. Ze hebben 4 miljoen klanten, dus wat nou service?

FOOTNOTE

En kijk eens aan, de ANWB meldt zich. Maar opnieuw vanuit zijn ivoren toren en erg hooghartig. Ze hebben begrepen dat ik van twee diensten af wil zien. Dus bevestigen ze de opzeggingen per 31 december 2012. Daarmee geven ze gewoon blijk aan mijn twee e-mails en de aangetekende brief geen boodschap te hebben. Ik moet voor twee diensten betalen waar ik niks aan heb, wat ik medio november 2011 gemeld heb. En dat dus voor diensten die kennelijk lopen van 01-01 tot 31-12. Maar toen hadden ze het te druk, al zouden ze hun best doen mijn mail te beantwoorden.

Eind februari mag ik een boodschap ontvangen: gewoon betalen makker. Zo doet een dokter die gek is ook. Nu zou ik ze dus de strijd aan moeten binden, want ik voel me genegeerd en ben pissig. Maar dat durf ik niet goed. Ze kunnen in hun systeem makkelijk ergens over mij een aantekening maken. Heb ik dan midden op de Afsluitdijk pech, ben ik mooi het haasje, want dan laten ze me staan. Zij zijn monopolist en kunnen kennelijk alles doen. Ben heel benieuwd hoeveel mensen zich op deze manier door de ANWB gepiepeld voelen. Als er van de 4 miljoen leden een kwart procent hier last van hebben en die 10.000 mensen zijn op dezelfde manier allemaal 70 euro door de neus geboord, dan is dat toch 700.000 euro.

Will Jansen, iepenlaan 55, 3723 xe Bilthoven. ANWB-lid sinds 35 jaar. Nooit problemen gemaakt met betalen.

 De oplossing van de ANWB – 8 maart 2012

Geachte heer Jansen,

Hartelijk dank voor uw geduld en het prettige gesprek van zojuist.

Allereerst nogmaals onze excuses voor de erg late reactie van onze zijde op uw e-mails en de brieven die u ons heeft gestuurd. Het is niet onze bedoeling om op deze wijze met onze leden om te gaan.

Zoals afgesproken hebben wij de Wegenwacht Service voor uw vrouw alsnog beëindigd per eind 2011. De Kampeerauto Service hebben wij zoals eerder al aan u schriftelijk bevestigd, beëindigd per eind 2012.

Uw vrouw heeft gedurende 2012 nog een partnerlidmaatschap van 6,- EUR per jaar die per eind 2012 ook komt te vervallen. Zij kan voortaan (ook na 2012) wanneer zij in uw auto rijdt gewoon gebruik maken van onze (uw) Wegenwacht hulp.

De teveel betaald contributie over 2012 wordt half april naar uw rekening overgemaakt.

De suggesties om eerder (voor de opzegdatum van 15 november) contact op te nemen met onze leden over de continuering van het lidmaatschap, het automatisch verlengen van onze supplementen en de behoefte in een aanmeldingsgesprek de einddatum van het supplement of de reden voor het afsluiten al te bespreken, nemen wij mee in de evaluatie van ons opzegbeleid en de manier waarop wij met onze leden omgaan.

Wij vertrouwen erop u op deze wijze voldoende te hebben geïnformeerd en kijken uit naar een goede voortzetting van onze relatie.

Met vriendelijke groet,
Koninklijke Nederlandse Toeristenbond ANWB

Raymond Ubink
Contactcenter, Team Correspondentie

De service die men levert bestaat uit het aannemen van de telefoon en geld.

Via een 0800 nummer (slim – zo’n nummer maakt dat je er van uit gaat dat er een tamelijk grote organisatie achter schuil gaat) krijg je een dame aan de telefoon. Zij hoort aan wat er mis is met je apparaat (‘hij doet het niet’) om vervolgens haar diagnose met je te delen (‘hij is stuk’) en met een advies op de proppen te komen (‘er moet een monteur langskomen’)(‘daar belde ik voor’).

Voor 70 euro koop je een half uur werk. Dat leek me een fors tarief maar wel corresponderend met de vette kosten die ASD had moeten maken voor de gesponsorde google-link. Met een dergelijk PR-budget zal het met de kennis en kunde van het bedrijf wel snor zitten, zo redeneerde ik, want geen advertentiekosten zonder omzet en geen omzet zonder klanten en geen klanten zonder kennis en kunde. Dit móest wel een partij zijn waar zaken mee te doen viel; zeker ook gelet op de heldere telefonische analyse en de gelikte website, boordevol positieve referenties (‘deze jongens hebben mijn dag gered!’).

De volgende dag namen twee monteurs een kijkje in de keuken, meer precies, in de afwasmachine. Conclusie: ‘hij is stuk’. Of ze even mochten vangen. Huh? Hoe bedoel je? De afspraak is toch dat je een half uur werkt en niet dat je ons het gemis nog eens extra komt inwrijven?

M’n vriendin – net bevallen, baby op de arm – had weinig behoefte aan een scène en nog minder aan twee mannen die niet zouden weggaan zonder geld. Beter betalen, even nabellen met de zaak, vervolgafspraak maken en mét de gemaakte diagnose (‘hij is stuk’) in de hand de juiste reparatie inplannen (zo ver is het niet gekomen maar ik schat iets in van ‘maken’ of zo).

Zo niet bij ASD. ‘We bellen morgen terug.’ Niets. Zelf weer gebeld. ‘We bellen deze middag terug.’ Niets. Ook een week nadien: niets (anders had ik dit epistel niet geschreven).

Inmiddels ben ik wel heel wat wijzer door wat recherchewerk op internet, dat mij gelijk naar de schandpaal van internet leidde: de site van de consumentenbond, zie http://www.consumentenbond.nl/forum/viewtopic.php?t=6320.

Verder recherchewerk leerde dat ASD (Amsterdam) een eenmanszaak is en niet, zoals de website vermeldt, een BV. Dat zegt in zijn algemeenheid niets over de te verwachten prestatie maar in dit specifieke geval alles over de handelwijze van ASD. Er werken twee mensen. Ik zie het al voor me: een uitgezakt dametje aan de telefoon die doet alsof er een heel netwerk aan monteurs van hot naar her rijden om reparaties te verrichten, terwijl het enige dat ze doet het op pad sturen van haar vriend is die 70 euro per ontwricht huishouden (overdreven?) collecteert.

Wie herkent dit? Heeft iemand ervaringen met ASD? Of heeft iemand juist een positieve referentie naar witgoedmannen? Ik lees de reacties, tips en aanbevelingen graag!