Top: Sixt autoverhuur
De afgelopen tijd ben ik een grote fan geworden van het autoverhuurbedrijf Sixt. Dit, van origine Duitse autoverhuurbedrijf, doet er alles aan om de klant te behagen. De auto’s zijn altijd schoon, relatief nieuw en er is nooit iets mee. De kosten vallen ook mee. Zo huurde ik een nieuwe Fiat Panda voor 30 euries per dag. Geen geld. Wat handig is dat Sixt ook ‘oppikpunten’ heeft naast haar vestigingen. Laat ik een voorbeeld geven. In Zaandam kun je een auto van Sixt ophalen bij Boels verhuur. Een bedrijf dat bouwmaterialen verhuurt. Reuze handig. Toen ik laatst mijn auto weer terugbracht bij een vestiging van Sixt in Amsterdam, nabij de Spaklerweg, goot het pijpestelen. Wow. De sixtman bood spontaan aan om me weg te brengen met zijn auto naar het dichtstbijzijnde metrostation. Al met al zo’n tien minuten lopen. Top dus.

Flop: Starbucks
Starbucks vestigingen zie je meer en meer in Nederland. Ik vind dat in koffie-Nederland een treurige zaak. Starbucks is een Amerikaans bedrijf met een USA kijk op koffie. Grote bekers koffie die smaakloos zijn. De smaak die je proef zijn de gekke namaaksmaakjes die aan koffie worden toegevoegd. En schreeuwend duur. Ook op het gebied van service en sales is het een nare club. Ik bezocht laatst een vestiging van Starbucks op Sloterdijk. Ik geef even weer wat ik daar meemaakte.

Ik: ‘Mag ik een middelgrote cappuccino van u?’ Starbucks dame (SD): ‘Met extra koffiesmaak voor maar euro 0,50?’ Ik: ‘Nee dank u, doe maar gewoon.’ SD: ‘Wilt u er een cakeje bij?’ Ik: ‘ Nee dank u.’ SD: ‘Wilt u er iets anders bij? Ik: ‘zucht neeeeee.’ Kassadame van Starbucks (KD): ‘U wilt betalen, wat mag het zijn?’  Ik: ‘Nou, ik heb een cappuccino besteld.’ KD: ‘Wilt u er een cakeje bij?’  Ik: ‘Nee, en nu wil ik betalen.’ De cappuccino was niet te zuipen. Bruin water met een namaak schuimlaag. Voor mijn vertrek wilde ik nog even gebruikmaken van het toilet. Maar die zat op slot. Ik moest om mijn kassabon vragen want onderop stond een code en met de cijfercombinatie kon ik het toilet openen. Inmiddels stond er een rij bij de kassa. En ik was niet meer in staat om weer dat gezeur van die verkopers aan te horen. Overigens die extra verkooppraatjes kom ik steeds meer tegen. Bij het tankstation: ‘Wilt u er nog twee repen bij voor de prijs van 1?’ Moe word ik van dat aanprijzen. Het helpt om de kas te spekken maar de consument wordt er niet echt blij van.

Geen kijk op het individu

Zo maakt KPN klanten blij met een dode mus. Ik behoor namelijk niet tot die ‘steeds meer mensen’.
Om haar goede wil te tonen verstrekt KPN een ‘persoonlijk en vrijblijvend advies’. Conclusie: de BOA-bundel past het beste bij mij. Hola! Waarop hebben de rekenmeesters van KPN dit advies gebaseerd? Op ‘uw belgedrag van augustus tot en met oktober 2011′. In die periode heb ik voor minder dan € 2,- aan extra gesprekskosten gemaakt. Niet aan mobiele nummers trouwens, maar een 0900.
De argumentatie van KPN is dus lariekoek.
Ik wil die nieuwe BOA-bundel helemaal niet. Ik wil gewoon mijn huidige abonnement handhaven. Maar dat kan niet. KPN geeft haar klanten namelijk geen keuze: BOA-bundel mét mobiel. Slikken of stikken.
Volgens KPN moet ik blij zijn met mijn nieuwe bundel: ‘U betaalt dus geen extra kosten meer voor bellen naar mobiele nummers binnen uw bundelperiode. U weet daarom altijd waar u aan toe bent, ongeacht of u naar vaste of mobiele nummers belt’.
Alleen was dat altijd al het geval en betaal ik daar nu jaarlijks € 30,- meer voor.
Begrijp me goed: ik wil KPN niet het recht ontzeggen haar tarieven te wijzigen als daar goede redenen voor zijn. In het contract dat ik met hen ben aangegaan zal ook vast wel een bepaling staan dat zij daartoe gerechtigd zijn. Maar meneer Middelkoop, bespaar mij dan wel uw flauwekulpraatjes en oneigenlijke argumenten.

Een vent een vent, een woord een woord en noem een tariefsverhoging dan gewoon een tariefsverhoging!

In de luchtvaartindustrie wordt op de kleintjes gelet. Vanmorgen nog las ik dat de combinatie KLM-Air France wederom miljoenen gaat bezuinigen. Helder want iedere profitorganistatie wil – hoe kan het ook anders – winst maken. Echter moet dat ten koste gaan van de passagier? Of is het niet handig om eens de passagier te vragen of hij of zij wellicht een beetje extra wil bijdragen, bijvoorbeeld aan goede maaltijden?

Gisteren arriveerde ik met een vliegtuig van ArkeFly op Schiphol. Toen ik uitstapte ben ik meteen op Schiphol iets gaan eten. 11,5 uur was er aan boord niets fatsoenlijks te eten. Laat ik u meenemen op reis. Wij kregen binnen die 11,5 uur een bekertje water en een gevulde koek: suikerbom!  Daarna werd een ‘maaltijd’ geserveerd. Dit bestond uit de volgende delen: een pastamaaltijd met een enorme, smakeloze, lees: vieze kaassaus, piepklein beetje groenten, een broodje in een cellofaantje. Dit bolletje was volgens mij al 2 maanden oud. Een salade die het woord salade niet mag dragen en een brownie die meer op een stuiterbal leek. Kortom zo’n airline maaltijd die je al in de jaren zeventig kreeg. Je begrijpt, ik heb het zo teruggegeven aan de stewardess Geen hap genomen. Tijdens de lange vlucht kun je ook iets eetbaars kopen bij ArkeFly, wel te verstaan: tankstation broodjes, veel candybars en andere vette snacks.
Waar blijven die zakjes met verse appeltjes, worteltjes, rauwkost? Die kun je tegenwoordig in elk tankstation kopen. Waarom geef je de consument aan boord geen kans om ‘gezond’ te eten. Je zit al verdorie heel lang stil en dan alleen maar vet en suiker te consumeren vind ik ronduit een slechte zaak.

Prijsvraag
Goed ik begrijp dat de airliners dus op de kleintjes moeten letten maar wees dan in hemelsnaam creatief, zeker als het om eten gaat. Schrijf een prijsvraag uit onder Nederlandse cateraars hoe ze een maaltijd goed en relatief goedkoop kunnen maken. Kijk hoe je (in dit geval de luchtvaartmaatschappij – daar slim met een kleine bijbetaling de clienten – vooraf – de keuze geeft of ze wel of niet lekker willen eten. En terug naar de prijsvraag: maak van die prijsvraag jaarlijks een event: De beste airlinemaaltijd van 2012 is gewonnen door… en ja, dat levert publicteit op en reken maar dat consumenten maar al te graag willen vliegen met een luchtvaartmaatschappij waar je lekker gezond en calorie-arm kunt eten… En die publiciteit regel ik wel met mijn mensen van www.dekroonophetwerk.nl

Een woningbouwcorporatie of woningcorporatie is een organisatie die zich zonder winstoogmerk richt op het bouwen, beheren en verhuren van betaalbare woonruimte. Doordat de Nederlandse overheid het bouwen van goede en goedkope woningen grotendeels aan deze organisaties overliet, en zichzelf veelal beperkte tot de rol van financier, regelgever en toezichthouder, heeft de woningcorporatie in Nederland een dominante rol in de volkshuisvestingssector gekregen. Woningbouwverenigingen werden opgericht door sociaal voelende personen die het bouwen van goede arbeiderswoningen wilden bevorderen. De belanghebbenden zijn de huurders of aspirant huurders. Veel corporaties zijn sinds de jaren negentig verzelfstandigd en zijn meer en meer gaan optreden als brede projectontwikkelaars.

Nu worden woningcorporaties verplicht driekwart van hun woningvoorraad aan hun huurders te koop aan te bieden. Dit voorstel komt vrijdag in de ministerraad. De corporatiesector is in alle staten. ‘Een zeer onverstandig besluit’, reageert voorzitter Marc Calon van de branchevereniging Aedes. ‘Wij zijn niet principieel tegen verkoop aan huurders.
Maar waar het ophoudt, is als de huurder het recht krijgt om uit te maken welke woning wij moeten verkopen. Zo kunnen wij geen strategisch voorraadbeheer meer voeren.’

De coalitie heeft in het regeerakkoord aangekondigd dat er een recht voor huurders komt om hun huurwoning tegen een redelijke prijs over te nemen. Die prijs ligt op 90% van de WOZ-waarde. Het kwart van de woningen dat corporaties buiten de aanbiedingsplicht mogen houden, betreft vooral ouderenwoningen, studenten- en sloopwoningen. De regering-Rutte hoopt via deze maatregel de sociale huursector wat te verkleinen. Een kwart van de huurders heeft een inkomen dat boven de Brusselse doelgroep grens van € 33.000 ligt. Zij moeten gaan kopen en willen vaak  de huidige woning kopen. Tegelijk zou de verkoop de corporatiesector meer armslag geven om te investeren.

Het voornemen van het kabinet geeft starters op woningmarkt de kans om van huurder naar eigenaar te migreren tegen een gunstig instaptarief. Een impuls voor de klant (de huurder) en de vastgoedmarkt. Huurders die niet willen/kunnen kopen blijven huren. De bedragen die vrij komen met de verkoop kan de woningcorporatie inzetten voor nieuw op maat te ontwikkelen woningen voor belanghebbende die op dat moment staan ingeschreven, zodat de wachtlijsten terug lopen. In dit
voorstel zijn er alleen maar winnaars. De huisvesters zien het als aantasting van hun ongetemde macht, waarvan niet zo lang geleden de uitwassen goed zichtbaar waren; van zonnekoningengedrag en zelfverrijking bij Rochedale en anderen tot een desinvestering
van 200 miljoen in de SS Rotterdam.

Calon; gaan ministerraad, Raad van State en Kamer hiermee akkoord, dan stappen de corporaties naar de rechter. ‘Dan gaan we procederen, tot aan het Europees Hof in Luxemburg.’ Negatieve energie, laatste stuiptrekkingen, de woningcorporaties vallen onder het ministerie van Binnenlandse Zaken, en noch de aspirant huurders, huurders en aspirant kopers zijn er bij gebaat. De sector houdt krampachtig vast aan haar machtspositie, bij verkoop proberen ze altijd een meerderheidsbelang te houden in de VVE’s, zodat ze het beleid en uitvoering domineren. Door eigen zusterbedrijven in te zetten voor onderhoud en onderhoudsplanning bepalen zij de agenda en verdienen ze aan onderhoudsbeheer. In de meeste gevallen tegen hogere kosten en met lagere klanttevredenheid; ook wel gedwongen winkelnering genoemd.

Woningcorporaties, Aedes en Marc Calon terug in je hok en doe de taken waarvoor je bent opgericht; de onderkant van woningmarkt faciliteren; de huurders en aspirant kopers. En als je machtspelletjes wilt spelen ga dan (weer) de politiek in.

Door Christian ter Maat; Directeur Carevolution; organisatie- &
management- en communicatieadvies [opdrachten, o.a.: strategie, groei, verandering, fusies & overnames en reputatiemanagement].

© Copyright 2011 Carevolution

Goed nieuws: gastvrijheid bestaat
Onlangs ging ik naar hotel Villa de Duinen. Een klein – tien kamers tellend – hotel in Noordwijk aan Zee. De dag dat ik het hotel bezocht, stormde het. Het was het slecht najaarsweer. De eerste verrassing was dat ik mijn auto voor de deur kon parkeren.
Bij binnenkomst werd ik door de vrouw des huizes ontvangen; Katja. Ze nam alle tijd,lLiet ons het restaurant zien, de keuken van het hotel/restaurant en ze bracht ons naar de kamer. De kamer was een feest. Lekker ruim, openslaande deuren met een terras, een ruime moderne badkamer en een Nilson bed. Wow. Hästens kende ik maar Wilson? Na een vermoeiende dag winkelen is het heerlijk om je neer te vleien in zo’n heerlijk bed. Top.

Na een opknapbeurt naar het restaurant, een trap neerwaarts.
Wat mij opviel is dat wij een tafeldame kregen. Denk aan DWDD. Ze leidde ons door het fraaie diner. Deed niet tuttig, was er wanneer wij het nodig vonden. Ze was vakkundig en gaf ons het gevoel alsof ze er voor ONS was. Heel wat anders dan de stijve bediening in veel Michelin sterrenrestaurants in Nederland. Geen gefluister. Eerlijk en heerlijk eten met een smooth bediening. De hotelnacht laat ik achterwege. Het hotelontbijt niet. Wij werden om half elf gebeld door een prettig heerschap. Of wij nog gebruik wilden maken van het ontbijt. Stel je voor. Wanneer ben jij gebeld in een hotel of je nog komt ontbijten. Ik heb het nimmer meegemaakt. En ik heb in heel wat hotels geslapen. Het ontbijt in veel hotels bestaat uit een buffetontbijt. In de Villa niet. De tafelheer deze ochtend vroeg waar wij zin in hadden. Eitje, broodjes, gesneden fruit? Wij werden er bijna verlegen van. En alles in kleine porties. Een kiwi gesneden in mini stukjes, mini croissants, broodjes, prachtige hamsoorten, boerenkaas. Bij het uitchecken kregen wij nog de aanbieding om naar het Wellness Center te gaan aan de overzijde van het hotel. Een tas met schone badjassen en handdoeken kregen wij mee. En het Wellness Center – geen onderdeel van Villa de Duinen – kan ik kort over zijn. Een weldaad. En probeer vooral het bubbelbed. Een massagebed waar je geheid in slaap valt. Na deze short stay in Villa de Duinen en het Wellness Center konden wij er weer tegenaan. Kom maar op boze buitenwereld.

Alle gekheid op een stokje. Managers die graag proefondervindelijk gastvrijheid willen ervaren behoeven geen boeken meer te lezen over gastvrijheid maar moeten zichzelf eens laten verwennen in Villa de Duinen. Overigens waarom gaat niet heel hotel Nederland eens te gast in Noordwijk aan Zee?

Drie weken eerder stonden we zondagochtend in San Francisco voor een volle Public Works onze plaatjes te draaien. Een beetje verrast. In de toch liberale Verenigde Staten sluiten de clubs om 3 uur ’s nachts, en moet de bar al om 2 uur ’s nachts al stoppen met drank schenken. De feesten beginnen dus gewoon veel eerder en iedereen ligt op tijd in bed. Om 9 uur ’s avonds staat de vloer al helemaal vol. De gewone kroegen in San Francisco gaan zelfs om 1 uur dicht. En drinken op straat? Vergeet het maar! Roken in de kroeg? Niemand durft het…

Wij hebben het afgelopen jaar in Sydney, Madrid, Athene, Antwerpen, London, Keulen, Kopenhagen, Rome, Manchester en nog zo wat plaatsen gedraaid op de meest geweldige feesten.

In alle plaatsen waar we zijn geweest gingen de clubs op tijd dicht, of hadden strikte vergunningen voor after parties, er stonden steevast bewakers met drugshonden aan de deur en nergens mocht je buiten staan drinken, tenzij op afgebakende terrassen. In Sydney moeten alle terrassen zelfs al om 10 uur ’s avonds sluiten. Roken in de kroeg? Bijna nergens meer toegestaan.

In Amsterdam wordt veel geklaagd over de beperkte openingstijden, staand drinken op straat, het geluidsvolume en de zero-tolerance tegenover drugs. De Amsterdamse Nachtmonitor van nachtburgemeester geeft aan dat driekwart van de feestbeesten ruimere openingstijden wil.

D66 en de Partij voor de Dieren in Amsterdam presenteerden onlangs een manifest met voorstellen om het nachtleven te bevorderen. Zo willen zij dat bijvoorbeeld cafés en clubs in de hele stad 24 uur open mogen zijn. Nu mag dat op een beperkt aantal locaties buiten de traditionele uitgaansgebieden om overlast voor Amsterdammers te beperken.

Van mij mogen ze dat bij D66 en de Partij voor de Dieren allemaal best. Maar, wat is de Amsterdamse ‘benchmark’? Langs welke lat wil Amsterdam zich laten meten? Ik reis dus de hele wereld rond en verbaas me over de stellingname dat die 24-uurs-horeca een enig en uniek verkooppunt van Amsterdam zou zijn. Ik vind die 24 uurs horeca, met een enkele uitzondering zoals tijdens Mardi Gras en Gay Pride, nergens. Gaat de Amsterdamse horeca dat straks allemaal wel terug verdienen?

Moet je niet veel eerder zorgen voor een kwalitatief goed en inspirerend aanbod in het nachtleven. Het uitgaand publiek geeft het Amsterdamse nachtleven nu nog een 6,6. Dat is magertjes.

Ik neem de beleidsmakers graag ook mee naar de Bubble Lounge in San Francisco, de Rockpool in Sydney of Club Hotellet in Stockholm. Daar weten ze wat een avond klanten verwennen is.

Daarvoor heb je echt geen horeca nodig die 24 uur per dag open is.

Walther Ploos van Amstel.

Waarom schept de media er zoveel genoegen in?
De Telegraaf is meesterbanketbakker om met CHOCOLADELETTER koppen te werken op de voorpagina, als het gaat om de crisis. Maar eerlijk is eerlijk… er is geen krant te vinden, die niet meedoet aan deze bangmakerij. Laatst vroeg mijn dochter: “Pap, wat gebeurt er als Griekenland failliet gaat?” en ik antwoordde: “Er gebeurt dan helemaal niets. Mensen blijven gewoon ademen, gaan niet dood en de mens vindt altijd wel weer een oplossing. Ook de Griekse goochelaars.”

Waar is de crisis in Nederland?
Goed de media schreeuwen moord en brand over de crisis maar ondertussen zie ik alleen maar consumenten die kopen. Laat ik een voorbeeld geven. Ik was afgelopen vrijdag op de Margriet Winter Fair in de Jaarbeurs in Utrecht. De aanwezige dames gingen op de vuist om voordeeltjes te bemachtigen, onnodige spullen te kopen, tassen en jassen vol te proppen met – tja, eigenlijk niets. Toen ik buiten kwam liep ik over het parkeerterrein en het viel me op hoeveel auto’s met recente nummerplaten er stonden. Prachtige karretjes mooi in de lak en hagelnieuw. Op weg naar huis stond ik in de file om te kunnen pompen en bij de afhaal Thai in Landsmeer zag het ook zwart van de mensen. Hoezo crisis… ik zie niets.

Uitdaging voor de media
Zou het niet geweldig zijn als de media met elkaar afspreken dat ze een dag niet-negatief communiceren. Een dag even niet. Maar dan wel collectief met elkaar afspreken want er hoeft maar een site, radiozender te zijn die zwart gaat communiceren en de magie is weg. En wij consumenten lullen dan ook even een dag niet over de hypotheekrente, de stijgende prijzen… wij ook niet. Het zou geweldig zijn. En TROS Radar en VARA Kassa vertellen allemaal leuke verhalen over producten en diensten die de moeite waard zijn.

Nog niet happy?
Ik heb een leuke tip voor u… als u elke dag happy de dag wenst te beginnen dan moet u uw website opstarten met www.happynews.nl Wedden dat uw dag een dag zonniger start?

Don’t worry, be happy…

Altruisme
Wanneer mensen kerstkaarten versturen uit altruïstische motivaties, betekent dat je het doet omdat je onbaatzuchtig bent, met andere woorden, het is het exacte tegenovergestelde van egoisme. Ik denk persoonlijk niet dat iemand kerstkaarten verstuurd onder deze motivatie omdat ik geloof dat mensen er iets hopen uit te krijgen in de vorm van een bedankje via de telefoon of een kerstkaart.

Plicht gevoel
Mischien verstuurd het merendeel kerstkaarten uit een gevoel van plicht. Vaak komt het voor dat mensen verre familieleden of kennissen een kaart vergeten te sturen. Wanneer ze daarachter komen kunnen ze zich daarvoor schamen en kan, in de ergste geval, het contact verstoren. Vandaar dat er ook veel tijd besteden kan worden aan het bij elkaar krijgen van alle namen, adressen en het ervoor zorgen dat er niemand wordt overgeslagen.

Eigenwaarde gevoel
Wanneer je een kaart stuurt hoop je ook een kaart terug te krijgen van die persoon. Dus met andere woorden zou het je eigenwaarde beschadigen wanneer je geen kaart krijgt van iemand waarvan je dacht er wel een te krijgen. Daarom kan het zo zijn dat mensen kerstkaarten versturen om hun eigenwaarde te beschermen. Daarnaast is er ook nog een andere vorm van eigenwaarde. Mensen kunnen kerstkaarten versturen om hun eigenwaarde juist te versterken door extra mooie kaarten kopen en ervoor te zorgen dat die van hen het meeste opvalt.

Tradities
De laatste “motivatie” en het meest “voor-de-hand-liggende” heeft te maken met tradities. Het woord traditie wordt gedefinieerd als “gebruiken en gewoonten die van de ene generatie op de andere worden doorgegeven”. Eeuwenlang versturen we al kerstkaarten dus iedereen is ermee opgegroeid. Vandaar dat er misschien ook niet wordt stilgestaan bij verschillende motivaties die een rol zouden kunnen spelen bij het versturen van kerstkaarten omdat het een gewoonte is geworden.

Een ding is zeker, ongeacht welke motivatie men dan ook mag hebben, kerstkaarten zullen populair blijven en men zal kerstkaarten blijven versturen.

Om iemand thuis te brengen was ik de S103 afgedraaid. Vanuit daar maak je een enorme slinger om in de buurt van het Westerpark te komen. Dat gaat stapvoets, maar het gaat. Vanaf de Van Hallstraat maak je kennis met logistieke wanorde die zo kenmerkend is voor de grote stad, of dat nu incidenteel of structureel is.

Incidenteel: omdat een stel boeven midden op de weg in een arrestantenbusje werd gepropt, moest het verkeer uitwijken naar de trambaan. Ik was het busje nog niet gepasseerd of er kwam een motoragent achter me aan. Stop politie stop. Of ik een goede reden had om over de trambaan te rijden.
‘Nou kijk, rechtdoor had een frontale botsing met uw collega’s opgeleverd, begrijpt u.’
‘Aha, u vermeed de actie die wij daar uitvoerden?’
‘Uhm…ja, dat was wel wat ik bedoelde ja - bent u niet degene die gebaarde dat ik de weg moest verlaten?’
‘Ahem, dat zou kunnen, goedendag meneer.’

Structureel: 500 meter verder, wegwerkzaamheden aan de Bilderdijkstraat en Van Baerlestraat, waar al zo’n jaar of zeven wordt geherprofileerd. Het Museumplein kan vanaf de noordzijde niet bereikt worden. Je wordt omgeleid maar hoe?

Ik gokte op de Jan Luijkenstraat om vanaf daar de Stadhouderskade te bereiken. Ho! Dat gaat zo maar niet! Je wordt namelijk verplicht om bij de Hobbemastraat naar rechts te gaan om vervolgens op de Paulus Potter terecht te komen, waar je alweer naar rechts wordt gedirigeerd om vervolgens de … Jan Luijkenstraat te kruisen. Dit rondje kan je in theorie volhouden totdat je tank leeg is, hetgeen in zijn algemeenheid voor ieder rondje opgaat, en wat natuurlijk een tamelijk onzinnige exercitie is, maar in dit geval lijkt er stimuleringsbeleid van de gemeente achter schuil te gaan. Wat er dan gestimuleerd wordt? Geen idee, maar in ieder geval niet om het centrum(ring) autoluw te houden; eerder om de auto’s zo lang mogelijk vast te houden. Nu goed, aan dit beleid wens ik niet mee te werken, vandaar dat ik besloot een stuk spook te rijden.

Ha, verrassing, een fuik! Of ik niet gezien had dat dit stuk eenrichtingsverkeer was.

‘Nou kijk, ik heb dat bord wel gezien, een paar keer zelfs voordat ik besloot het te negeren, en ik apprecieer hooglijk dat er ooit mensen de moeite hebben genomen om verkeersborden op te hangen in een poging chaos te voorkomen, en ik apprecieer des te meer dat u probeert naleving van deze borden te handhaven, en ik snap dat u slechts uw werk doet, net zoals ik snap dat u mij niet voor de lol aanhoudt en dat u heus wel boeven had willen vangen als dat maar tot uw toch al zo brede takenpakket zou behoren maar om een lang verhaal kort te maken: als u mij een escorte naar huis geeft, dan pin ik graag welke boete dan ook voor u.’
‘U bedoelt dat u de weg naar huis niet kan vinden?’
‘Ik bedoel dat ik geen weg naar huis kan vinden zonder een verkeersovertreding te begaan.’
‘En u verwacht van mij dat ik u naar huis breng?’
‘Ik verwacht van u dat u geen boetes uitdeelt als het mij onmogelijk wordt gemaakt uit dit labyrint dat zich Amsterdam noemt te komen.’
‘Ahem, nou ziet u, als u hier nog een klein stukje rechtdoor gaat, dan staat u in de file die Stadhouderskade heet, vanaf daar heb je kans dat je ooit een bord S109 tegenkomt, je beste kans om te ontsnappen.’
‘Nog 100 meter spookrijden dus?’
‘Goedendag meneer.’

Ik gaf gas, shhiiiiiiiiiitt, in ieder geval ergens – mee – weggekomen.

Auteur: Maarten Witte – lees ook zijn columns op Fok.nl

 Toch heeft het uiteindelijke geschenk nogal wat voeten in de aarde en wordt de cadeaukeuze helaas te ver uitgesteld waardoor er nog even snel een pakket gescoord moet worden op het laatste moment. Rennen naar de groothandelsmassamarkten om nog een pakket met veel blikvoer en rare potjes te bemachtigen, is het gevolg. En doet u de ontvanger van het kerstpakket daar een plezier mee? Vraagt u het weleens aan uw relatie of personeelslid of hij of zij er echt blij mee was? Of zegt u tegen uw baas… laat dat kerstgeschenk de volgende keer maar zitten.

 Dat is doodzonde. Het gaat ten koste van de kwaliteit van de relatie, de band met het personeel. Ik verwonder me nog steeds dat mensen genoegen nemen met een doos met te lang houdbare etenswaren. Het is toch niet de bedoeling dat je medewerker of klant met een doos boodschappen thuiskomt? We leven in 2011! Dan willen mensen toch geen spullen meer krijgen die na twee jaar nog steeds in het kastje staan? Dan heb je de boot gemist. Of te weinig salaris uitbetaald! Het geheim zit hem in een stukje aandacht, attentie en originaliteit, waardering! Een cadeau waar mensen een goed gevoel bij krijgen. Dat moet het doel zijn.

 Nieuwe rages: Tintelingen, VVV-bon en Pluimen

Maar wie wordt daar echt blij van?

Een eindejaarsgeschenk is namelijk toch een gebaar, een onmisbaar stuk communicatie van de werkgever naar de werknemer. De werknemer of uw relatie krijgt een extra schouderklopje, een knijpje in de wang:-), want het hele jaar is er weer goed samengewerkt. Dan duw je iemand niet zomaar een cadeau in de handen. Het nieuwe ‘gemak’ is: de bonnen. Met een belevenis. En weet u hoeveel van die bonnen in een lade verdwijnen. VEEL. Soms meer dan 40%. Dat is uw goedbedoelde geld. Waarom worden deze bonnen weggegeven? Naar mijn idee uit gemakzucht. Ze zijn van het gedoe af. Maar of de ontvanger met een bon blij is? Ik twijfel ernstig. Het is weer de personal touch die ver te zoeken is.

 De oplossing

Daarom is het zo belangrijk om even na te denken over hetgeen je wilt communiceren naar de ander. Een stukje service dat beide partijen ten goede komt. Als je dat goed vertaalt is een blij gezicht vanzelfsprekend. Als kerstpakkettensamensteller weten wij waar we het over hebben. Wij weten de weg in het doolhof van cadeaus. En dan blijkt dat er heel veel mooie en duurzame oplossingen zijn die harten sneller laten kloppen. Met deze kennis maken wij het de klant makkelijk, door mee te denken en met het juiste advies te komen. En ervoor te zorgen dat het eindejaarsgeschenk een blije verrassing blijft. Nieuwsgierig hoe het wel moet? Bel maar eens – vrijblijvend – > kijk eerst even op www.fabulousgifts.nl  

PS Gegarandeerd dat een kerstgeschenk van Fabulous Gifts de juiste snaar weet te raken.