Door: Walther Ploos van Amstel

Walther Ploos van Amstel — Fri, 08 Jan 2010 08:34:21 +0000

Loek, je slaat de spijker op z’n kop
En daarom is North Sea Jazz zo’n geweldig evenement.

Door: Loek Hopstaken

Loek Hopstaken — Fri, 08 Jan 2010 03:37:46 +0000

Jazz heeft sinds pakweg 60 jaar heel verschillende publieksgroepen gehad. Elk publiek zijn ‘venue’, elk zijn drankvoorkeur. Ga maar kijken op North Sea Jazz. Big band liefhebbers (flinke hal voor de dansers, en concertzaal voor de muziekliefhebbers; koffie, wijn & bier). Kelderjazz-bezoekers (kleine combo’s, drank, rook, bebop, vaak met een zwarte solist; vooral wijn). Neo-dixieland liefhebbers (vnl. blanke groepen met middelbare heren, vaak met gestreepte vesten en platte petjes; vooral bier). Blues-jazz liefhebbers (bij voorkeur geheel zwarte band, soms een blanke; biertjes). Gepolijste-jazz-liefhebbers (musici in smoking; kamermuziek-omgeving; cognacje, bessenjenever). ‘Jazz’-liedjes liefhebbers (nachtclub-setting; in gala- of cocktailjurk gestoken zangeres, begeleid door een enigszins verveeld ogend combo; cross-over naar pop- en cocktailmuziek; wijntjes). Free jazz-liefhebbers (briljante, vaak bloedserieuze kunstenaars in slecht gevulde, kleine zaaltjes; biertje). Rock-jazz en Fusion liefhebbers (virtuoze musici en electronica; bier en wijn). Latin Jazz-liefhebbers (2 soorten: Braziliaanse luisterjazz, en dans-bands – salsa e.d.; veel wijn en bier). Trip- & Dance-jazz (hip hop & dance groepen; bier en wijn). Behang-jazz liefhebbers – muziek om doorheen te praten (muzak-makers; veel eten en drinken). Zo zijn er nog wel een paar te onderscheiden. Elke soort heeft zijn eigen helden. Op North Sea gaat dat meestal goed: iedere publieksgroep zoekt en vindt er zijn eigen vertier. En als je het even niet vindt, ga je snuffelen in de cd & dvd-bakken. Maar de onderscheiden groepen liefhebbers hebben over het algemeen weinig met elkaar, zoals het verslag al duidelijk maakt. Alles & iedereen proberen te persen in één ruimte is artistiek inderdaad vlees noch vis, en je mengt groepen die elkaar niet liggen. Onmogelijk om het hen naar de zin te maken. Wat dan wel? Ik vrees dat jazz het beste tot zijn recht komt in kleine ruimtes, met beperkt licht, lekkere hapjes en een prima drankkaart. In Kras zou men avonden kunnen organiseren, die gericht zijn op een specifiek publiek. Ik vrees alleen dat men de welgestelde veelverteerder beoogt. Dan gebruik je een verkeerd publieksgroep-criterium. Rijke-mannen-en-vrouwen-jazz bestaat nu eenmaal niet. Dat is juist één van die leuke aspecten van muziek: geen rangen en standen. Maar wel veel religies en sekten, en die-hard fans vs. uitgesproken haters van genre X, Y of Z. En champagne? Alleen voor de gepolijste jazz, en ‘jazz’-liedjes liefhebbers. En de champagne-liefhebbers natuurlijk.

Door: Robert Kroon

Robert Kroon — Mon, 04 Jan 2010 15:52:32 +0000

Vraag is en blijft…wie heeft er nu geprofiteerd van deze fake jazz avond?

Reacties op: Jazz aan de Amsterdamse grachten: Paradiso meets Concertgebouw

Door: Walther Ploos van Amstel

Door: Loek Hopstaken

Door: Robert Kroon