Een tijdje terug stond er een artikel over het foute imago van Amsterdamse makelaars in Het Parool. De beroepsgroep had een onderzoek naar haar eigen uitstraling laten verrichten. Het bleek dat zowat 80 procent van de Amsterdammers de makelaars onbetrouwbaar vindt.
Snelle pakken en dito scooters. Grote ‘klokken’ en makkelijk geld verdienen. Amper kennis van zaken en geen oog voor de belangen van de klant.
De voorzitter van de beroepsvereniging, Eefje Voogd, probeert te redden wat er te redden valt door erop te wijzen dat de mensen die wél een makelaar in de hand nemen, tevreden zijn. De diensten worden beoordeeld met gemiddeld een 6,7.
Een 6,7. Het is een voldoende. Het is ook hoger dan de cijfers die de makelaars (die, zo blijkt uit het onderzoek, maar lastig van het stempel gesjeesde student afkomen) gedurende hun studententijd gewend waren te halen. Maar echte tevredenheid kan je hier niet uit af leiden.
Overigens, zo vervolgt Voogd, is een scooter gewoon een praktisch vervoermiddel om zoveel mogelijk bezichtigingen op een dag te realiseren.
Daar heeft Voogd een punt: in Amsterdam kan je je sneller voortbewegen met een scooter dan een fiets. Net zozeer als je de tijd beter kan aflezen op een grote klok dan op een normaal horloge. En minder reistijd, betekent meer tijd om aan te wijzen wat nu precies de WC is en waar de living ergens uithangt. Wie nog nooit een huis heeft gekocht, moet voor de lol eens kijken naar Droomhuis gezocht dat wordt uitgezonden door Omroep Max. ‘En hier … hier … vinden we de keuken.’ Goh, zie je aspirant koper peinzen, ik vroeg me al af waar ik het bed kwijt moest.
Een zekere Maussen, imagodeskundige, is verzocht zijn visie te geven over de uitkomst van het onderzoek. Hij houdt voor dat makelaars moeten worden geselecteerd op dienstverlening (bedoeld zal zijn: de mate van dienstverlening). De toegevoegde waarde zit ‘m in deskundigheid, ervaring en maatwerk, aldus Maussen. Jaja. Drie gemeenplaatsen lees ik. Wil niet iedere dienstverlener zich hiermee afficheren? Of zijn er ook klanten die tekenen voor een nietswetende junior die rotzooi levert?
De feitelijke problematiek blijft wonderlijk genoeg onbesproken. De makelaar heeft zich van origine ergens tussengewrongen. Er is een dienst die niet daadwerkelijk nodig was, maar waar wel een markt voor was, verzonnen. Een huis kopen is niet zo moeilijk als iedereen denkt. Koper en verkoper leggen de voorwaarden van de koop vast in een overeenkomst. Hierna voeren ze deze overeenkomst uit. Dat is alles. Om wat rechtszekerheid te creëren is voorgeschreven dat de overdracht notarieel wordt geregeld. Prima dan, die notaris heeft nog een stuk of 100 templates liggen, daar heb je geen makelaar voor nodig.
Daarnaast hebben funda, jaap, zoekallehuizen, noem maar op, de functie van tussenpersoon feitelijk overgenomen. Vul je zoekcriteria in en hopla, het aanbod verschijnt in je scherm. Kennis van de markt heeft iedereen. En voor die kennis hoef je dus ook geen percentage van de verkoopprijs te dokken. Dat percentage is hoe dan ook wat dubieus. Een hogere verkoopprijs zou een aankopend makelaar naar mijn smaak niet mogen lonen.
Ho ho ho, roept de deskundige, ervaren makelaar, die maatwerk levert: ik fix wel een flinke korting voor je. Sja, daar kan je van zeggen wat je wilt, maar de realiteit is dat de verkoper omlaag gaat als hem dat wordt geadviseerd en niet verder zakt dan dat de verkoopmakelaar de aankoopmakelaar heeft ingefluisterd. Huh? Ja echt! En zo houdt deze beroepsgroep zichzelf kunstmatig in stand.
Auteur: Maarten Witte
3 Reacties
Beste Maarten,
Wat een geweldig artikel. Heerlijk om te lezen en geheel eens.
Iedere (voormalige) student weet dat als je studie echt niks meer wordt en je biergemiddelde het uitzicht op afstuderen verdronken heeft je altijd nog makelaar kan worden.
Top 3 beroepen als je studie geflopt is (in volgorde van hersenactiviteit):
1. Politieagent
2. Makelaar
3. Taxichauffeur
Een ieder die wel eens aangifte heeft gedaan, een huis gekocht of via de Arena naar het centraal station werd gereden zal dit rijtje wel herkennen. En als 3 mislukt dan ga je het leger in om jezelf een schop onder de kont te laten geven. Of je neemt een vriendin, dat wil ook vaak wel helpen!
Klopt als een bus,
Tsja.. Een 6,7. Dat duidt volgens mij op kwantitatieve onverschilligheid van de consument. De makelaars weten verre van het verschil te maken voor hun klanten. Een voldoende is onvoldoende!
Het laatste jaar ben ik Makelaars (te) veel tegengekomen, en ik heb te veel gezien waar ze niet goed in zijn:
- De tijd nemen voor een bezichtiging, is vaak al te veel gevraagd. En inderdaad “Dit is de keuken”, dat snap ik ook wel… En dan nog hilarischer: Aspirant: “Wat voor aanrechtblad is dit?” Makelaar in volle overtuiging: “Dat is graniet!”, waarop de bewoner (die er gelúkkig bij is) zegt: “Dat is composiet…”. Niet voor niets dat aspiranten (waaronder ik) steeds vaker vragen of de bewoner aanwezig kan zijn, zodat je écht een goede indruk krijgt. Weg toegevoegde waarde van de makelaar.
- De makelaarsbranche heeft de mazzel dat ze zelf Funda in handen hebben, anders had het beroep nu al niet meer bestaan ben ik bang. En dan wordt het niet eens ten volle benut. In het jaar dat mijn appartement te koop stond ben ik zelf continue er achteraan gemoeten om de advertentie up to date te houden (bv; aanpassen leadfoto/tekst/Tophuis classering)
- Ik heb zelf de bezichtigingen gedaan van 2 open huizen waarvoor ik van ieder een rekening kreeg van 170,- voor een advertentie in een krantje wat niemand leest (Funda staat het ook met grote letters op).
- Vervolgens krijg je wel een dikke rekening (1,65% courtage) voor de “verleende diensten”.
Dan nog de verkoopmakelaar van het huis wat we onlangs hebben gekocht:
- De knoop was doorgehakt, we waren er uit, prijs voor het huis onderhandeld en er goed uit gekomen. Wij blij, verkopers blij. Dan het koopcontract: Toen we een paar scherpe opmerkingen maakten over de (juridische) inhoud van het contract kwam er een reactie van de makelaar dat “we wel erg veel zout op de wonden legden” en dat het zo druk was dat ze écht geen tijd hebben om dat allemaal aan te gaan passen. Dan snap je als makelaar toch niet wat er in een koper omgaat? Ik doe de grootste aankoop in m’n leven tot nu toe! Dan wil je dat toch juridisch goed vastleggen…
Als ik straks lekker in mijn nieuwe huisje zit wil ik ze voorlopig niet meer zien! (En tegen die tijd dat ik er één nodig heb bestaan ze denk ik ook niet meer….)