Plaats van delict: Een eetcafé gelegen in een grote gekke stad in Nederland.
Tijdstip van delict: Zondagmiddag rond een uur of vier.
Situatieschets: Een kleine donkerharige lichtgetinte vrouw scant vanachter een donkerbruin gordijn de straat. Vertwijfeling slaat toe als ik haar mijn wijzerplaat toon en vriendelijk door de raam gebaar of ik en mijn gezelschap het eetcafé mogen binnentreden.
De vrouw verdwijnt vanachter het gordijn richting bar. Het lijkt alsof ze ons negeert. We besluiten even af te wachten. Het is vijf voor vier. Om vier uur gaat het eetcafé pas officieel open. Het is koud buiten.
Geheel onverwacht gaat het slot toch wat eerder van de grendel. Onze dank is groot en we huppelen een opgeruimde donkerbruine kroeg binnen. De gastvrouw verdwijnt naar de keuken en een jongeman komt onze bestelling opnemen.
We laven ons aan warme thee en bespreken uitvoerig de lange wandeling die wij die ochtend gemaakt hebben. De inspannende wandeling heeft me kruim gekost en ik voel dat mijn bloedsuiker behoorlijk aan het dalen is. Voor een diabeet treedt dan onmiddellijk een noodsignaal in werking. Op het toilet meet ik voor de zekerheid mijn suiker. Die is inderdaad te laag. Ik heb koolhydraten nodig.
Vriendelijk vraag ik de jongeman of hij een broodje voor me heeft. Tot mijn grote verbazing ontstaat een vertwijfelde blik op het gelaat van de jongeman. Hij moet even overleggen met de gastvrouw. Ik begrijp er niets van. De gastvrouw komt nu zelf uit de keuken te voorschijn en vertelt me zonder te blikken of blozen dat er vandaag geen losse broodjes verkocht kunnen worden. Die zijn gereserveerd voor de soep. Ik kan eventueel wel soep bestellen met een broodje.
Ongeloof overvalt mij. Dat zal toch niet waar zijn? Wel broodjes hebben maar deze alleen uitserveren bij de soep? Ik leg vriendelijk doch stellig uit dat ik broodnodig brood nodig heb vanwege mijn suiker en of er geen uitzondering gemaakt kan worden.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar een leus die ik zojuist op de toiletmuur gelezen heb: ‘Je moest eens zweten’. Hoopvol kijk ik de gastvrouw aan. Maar nee, het gaat echt niet lukken. Dan klopt de verhouding soep en brood niet meer.
In mijn hoofd vormt zich langzaam een bommelding. Deze gastvrouw is niet in staat om buiten het kastje te denken. Omdat openheid vaak deuren opent probeer ik de starheid van mijn gastvrouw met open vizier vriendelijk te breken. Ik vertel haar nogmaals de noodzaak van het brood verlenen en leg haar de consequentie uit van het geen gehoor geven. Ik kan mogelijk buiten bewustzijn raken.
Mijn noodkreet heeft geen enkel effect op de stoïcijnse gastvrouw en ze blijft onverbiddelijk nee zeggen. Uit de muziekboxen klinkt wrang Santana Esmeralda’s ‘Don’t let me be misunderstood’.
De bommelding in mijn hoofd neemt nu ernstige vormen aan. Voordat de bom ontploft kies ik eieren voor mijn geld. De ongegeneerde klantonvriendelijkheid is zo imponerend dat mijn gezelschap en ik besluiten ons heil elders te zoeken. Angst voor broodroof en liefdeloosheid voor het vak zijn in dit eetcafé ver doorgeslagen. Mijn gastvrouw zal het worst wezen. De reacties van de andere gasten spreken boekdelen. Verbouwereerd wordt onze uittocht gadegeslagen.
6 Reacties
Gastvrijheid zit in onze genen, alleen het genetische DNA wat daar verantwoordelijk voor is, is bij deze mevrouw helaas volledig gedeformeerd. Zij is het verleerd en het wordt haar door niemand meer voorgedaan.
Gelukkig zit het gastvrijheids DNA nog zorgvuldig opgesloten in onze menselijke genen en kan het weer uitstekend gereactiveerd en worden (aan)geleerd. Het gen van; vriendelijkheid, glimlachen, plezier, vrolijkheid, geluk, aandachtschenken en gepassioneerde dienstbaarheid kan je weer goed activeren, dat werkt echt!
Simpel: omdat gastvrijheid een werkwoord is.
Helaas zijn sommigen onder ons te lui om te werken!
Fons Bitter, consul in gastgedrevenheid.. http://www.consulate.nl
Je kunt ook gewoon soep met een broodje bestellen. En niet meer terug komen.
Ongelooflijk verhaal, en daarom zeer waarschijnlijk waar. Door te vertrekken heb je deze ‘gast’vrouw toch een dienst verleend, namelijk duidelijk gemaakt dat hiermee een grens is overschreden. Daarop heeft ze de gelegenheid haar gedrag aan te passen. Maar … ik heb zo ‘t idee dat ze dat niet doet…
De meeste mensen zouden inderdaad soep bestellen, en nooooooit meer terugkomen. En op iens.nl een negatieve reactie plaatsen …
Het erge is dat dit soort verhalen mij niet eens meer verbazen in een land (ons Nederland) dat steeds voller raakt met domme, asociale en egoistische mensen. Vooral mensen die te veel moeite hebben zich te verplaatsen in een ander. Ook ik heb eens zoiets meegemaakt: mijn doodzieke moeder die leed aan maagkanker kwam een dagje naar haar dochter in de grote stad. Lekker shoppen en even zinnen verzetten. Toen we gingen lunchen bestelde mijn moeder 2 boterhammen met kaas, één van de weinige dingen die ze nog zonder veel moeite kon eten. Er stonden tosti’s op de kaart en er stond kaas op de kaart maar vergeet het maar dat mijn moeder die boterhammen kon krijgen, want dat stond zo niet op de kaart!! Na lange tijd onderhandelen met eerst één en toen een andere serveerster ben ik flink uitgevallen tegen de laatste en wel zo dat het halve Grand Café het kon horen. En toen kon het opeens wel… Zucht, waarom kunnen zaken in dit land niet eens wat makkelijker worden aangepakt? Veel mensen in dit land gedragen zich als koeien en schapen, als kuddedieren. Niet in staat om zelfstandig voor te denken en een mening te vormen, niet in staat om het dagelijkse leven van een ander een stukje vrolijker te maken. In de supermarkt is een “goedendag” meestal ook teveel gevraagd en opstaan in de tram blijkt al helemaal een onmogelijke opgave! Ik ben benieuwd waar dit land gaat eindigen… In elk geval ga ik dat niet aan den lijve afwachten; de emigratieplannen liggen klaar!
Er zijn nog heel wat plekken op deze wereld waar mensen wel respectvol met elkaar omgaan is mij opgevallen tijdens het rezien..
Jammer dat je niet vertelt welk cafe.
Geweld-ige kop en visual…en verhaal!