Rubriek Geen categorie

Mijn één-jarig energiecontract met mijn leverancier E.On liep ten einde per 1 februari 2012. Daarom ging ik medio december maar eens kijken op de bekende vergelijkingssites en besloot dat een één-jarig contract bij Budget Energie wel iets voor mij was. Op de vergelijkingswebsite gelijk de bestelling geplaatst met de vermelding dat ik graag een éen-jarig contract met vaste tarieven wilde, ingaande 1 februari 2012 en dat ik tevens gebruik wilde maken van de overstapservice, dus opzeggen huidig contract door de nieuwe leverancier. Ik kreeg keurig een e-mail retour met daarin bijlagen die vermeldden dat ik een contract voor onbepaalde tijd was aangegaan tegen variabele tarieven. Niet dus. Daarom even de klantenservice gebeld? “Hoe bedoelt u? Wij hebben staan een éénjarig contract vast tarief”, meldde mij de dame monter. Foutje dus in de toegezonden bijlagen en rechtgezet. Net als het feit dat de beloofde korting en beloofde aanmeldbonus pas bij einde contract werden uitbetaald, hetgeen niet in de aanbieding stond. En ook stond daar niet in dat de helft van het vastrecht voor de hele contractperiode direct maar werd afgeschreven. Maar alla, de rente bij de bank is toch niet veel, dus zie het als een vorm van sparen. Ergens in januari kwam een bevestigingsbriefje van Budget Energie dat alles keurig pico bello was geregeld, dus rustig slapen. Weekje later de eindafrekening van E.On. Beetje vreemd dat dit al voor 1 februari kwam, maar alles was immers pico bello geregeld? En kreeg ook nog 300 euro terug, kan het mooier?

• Tweet

Dit jaar moet iedereen die met klanten te maken heeft, extra zijn of haar best doen. De euro wordt schaars dus het gevecht om de klant wordt nog intensiever. Veel organisaties doen hun stinkende best om de klant te koesteren. Hieronder een topper en ook een flopper.

Top: Sixt autoverhuur
De afgelopen tijd ben ik een grote fan geworden van het autoverhuurbedrijf Sixt. Dit, van origine Duitse autoverhuurbedrijf, doet er alles aan om de klant te behagen. De auto’s zijn altijd schoon, relatief nieuw en er is nooit iets mee. De kosten vallen ook mee. Zo huurde ik een nieuwe Fiat Panda voor 30 euries per dag. Geen geld. Wat handig is dat Sixt ook ‘oppikpunten’ heeft naast haar vestigingen. Laat ik een voorbeeld geven. In Zaandam kun je een auto van Sixt ophalen bij Boels verhuur. Een bedrijf dat bouwmaterialen verhuurt. Reuze handig. Toen ik laatst mijn auto weer terugbracht bij een vestiging van Sixt in Amsterdam, nabij de Spaklerweg, goot het pijpestelen. Wow. De sixtman bood spontaan aan om me weg te brengen met zijn auto naar het dichtstbijzijnde metrostation. Al met al zo’n tien minuten lopen. Top dus.

Flop: Starbucks
Starbucks vestigingen zie je meer en meer in Nederland. Ik vind dat in koffie-Nederland een treurige zaak. Starbucks is een Amerikaans bedrijf met een USA kijk op koffie. Grote bekers koffie die smaakloos zijn. De smaak die je proef zijn de gekke namaaksmaakjes die aan koffie worden toegevoegd. En schreeuwend duur. Ook op het gebied van service en sales is het een nare club. Ik bezocht laatst een vestiging van Starbucks op Sloterdijk. Ik geef even weer wat ik daar meemaakte.

• Tweet

Ik heb een internet- en telefoonabonnement bij KPN. Niet omdat ik zo gek ben op KPN; meer uit de macht der gewoonte. Ik heb gewoon geen zin alle voordeeltjes na te pluizen. Bovendien leert de ervaring dat overstappen een hoop gedoe met zich meebrengt: niet zelden is een huishouden gedurende dagen of zelfs weken geheel verstoken van internet en telefoon.
Daar heb ik helemaal geen zin in.
Vandaag kreeg ik een brief: ‘KPN wijzigt uw BelOnbeperkt Altijd bundel’ (BOA-bundel). In gewone mensentaal: ‘KPN gaat haar tarieven verhogen’. Van € 10,- per maand naar € 15,-. Dat is, hoe je het ook went of keert, een flinke stijging.
Zo moet ik dat volgens de directeur van KPN Klantencontact, dhr. Middelkoop, echter niet zien: ‘Tegenwoordig bellen steeds meer mensen naar mobiele nummers’. Daarvoor ‘betaalt u nu nog losse gesprekskosten’.

• Tweet

In de luchtvaartindustrie wordt op de kleintjes gelet. Vanmorgen nog las ik dat de combinatie KLM-Air France wederom miljoenen gaat bezuinigen. Helder want iedere profitorganistatie wil – hoe kan het ook anders – winst maken. Echter moet dat ten koste gaan van de passagier? Of is het niet handig om eens de passagier te vragen of hij of zij wellicht een beetje extra wil bijdragen, bijvoorbeeld aan goede maaltijden?

Gisteren arriveerde ik met een vliegtuig van ArkeFly op Schiphol. Toen ik uitstapte ben ik meteen op Schiphol iets gaan eten. 11,5 uur was er aan boord niets fatsoenlijks te eten. Laat ik u meenemen op reis. Wij kregen binnen die 11,5 uur een bekertje water en een gevulde koek: suikerbom!  Daarna werd een ‘maaltijd’ geserveerd. Dit bestond uit de volgende delen: een pastamaaltijd met een enorme, smakeloze, lees: vieze kaassaus, piepklein beetje groenten, een broodje in een cellofaantje. Dit bolletje was volgens mij al 2 maanden oud. Een salade die het woord salade niet mag dragen en een brownie die meer op een stuiterbal leek. Kortom zo’n airline maaltijd die je al in de jaren zeventig kreeg. Je begrijpt, ik heb het zo teruggegeven aan de stewardess Geen hap genomen. Tijdens de lange vlucht kun je ook iets eetbaars kopen bij ArkeFly, wel te verstaan: tankstation broodjes, veel candybars en andere vette snacks.
Waar blijven die zakjes met verse appeltjes, worteltjes, rauwkost? Die kun je tegenwoordig in elk tankstation kopen. Waarom geef je de consument aan boord geen kans om ‘gezond’ te eten. Je zit al verdorie heel lang stil en dan alleen maar vet en suiker te consumeren vind ik ronduit een slechte zaak.

• Tweet

Een kort verblijf in een hotel is een trend. Steeds meer mensen willen zich lekker laten verwennen in een hotel Mijn ervaring leert dat het aantal sterren van een hotel niet een garantie is voor een prettig verblijf. Grote namen van hotelketens ook niet. Het gaat om betrokkenheid en een goed gevoel van gastvrijheid. Van de top tot de vloer.
Omdat ik een boek aan het schrijven ben over #gastvrijheid, test ik zo nu en dan hotels, bedrijven en overheidsinstanties.

Goed nieuws: gastvrijheid bestaat
Onlangs ging ik naar hotel Villa de Duinen. Een klein – tien kamers tellend – hotel in Noordwijk aan Zee. De dag dat ik het hotel bezocht, stormde het. Het was het slecht najaarsweer. De eerste verrassing was dat ik mijn auto voor de deur kon parkeren.
Bij binnenkomst werd ik door de vrouw des huizes ontvangen; Katja. Ze nam alle tijd,lLiet ons het restaurant zien, de keuken van het hotel/restaurant en ze bracht ons naar de kamer. De kamer was een feest. Lekker ruim, openslaande deuren met een terras, een ruime moderne badkamer en een Nilson bed. Wow. Hästens kende ik maar Wilson? Na een vermoeiende dag winkelen is het heerlijk om je neer te vleien in zo’n heerlijk bed. Top.

• Tweet

Beste lezers… ik moet even iets met jullie delen. Ik word namelijk stapelgek van de media die bezig zijn met een bombardement van negatieve berichtgeving over de economie, de euro, de banken, banen en ga zo maar door. En zult u denken, dan lees je toch geen krant, luister je geen radio, zet je de televisie uit en sluit je je ogen. Op mijn beurt zeg ik dan: u heeft helemaal gelijk. Want je moet bijna als een blinde, stokdove man door het leven gaan willen die negatieve prikkels niet tot je doordringen.

Waarom schept de media er zoveel genoegen in?
De Telegraaf is meesterbanketbakker om met CHOCOLADELETTER koppen te werken op de voorpagina, als het gaat om de crisis. Maar eerlijk is eerlijk… er is geen krant te vinden, die niet meedoet aan deze bangmakerij. Laatst vroeg mijn dochter: “Pap, wat gebeurt er als Griekenland failliet gaat?” en ik antwoordde: “Er gebeurt dan helemaal niets. Mensen blijven gewoon ademen, gaan niet dood en de mens vindt altijd wel weer een oplossing. Ook de Griekse goochelaars.”

• Tweet

Geloof het of niet – de kerstkaart is nog steeds het meest populaire schrijfmiddel in Nederland. Ongeveer 90% van heel Nederland verstuurd  kaarten. Maar waarom verstuurd men een kerstkaart? Wat is de achterliggende gedachte? Worden kerstkaarten verstuurd uit altruisme (behulpzaam zijn met geen eigenbelang), uit plichtgevoel, uit het zogenaamde eigenwaarde gevoel, of heeft het meer te maken met tradities?

Altruisme
Wanneer mensen kerstkaarten versturen uit altruïstische motivaties, betekent dat je het doet omdat je onbaatzuchtig bent, met andere woorden, het is het exacte tegenovergestelde van egoisme. Ik denk persoonlijk niet dat iemand kerstkaarten verstuurd onder deze motivatie omdat ik geloof dat mensen er iets hopen uit te krijgen in de vorm van een bedankje via de telefoon of een kerstkaart.

Plicht gevoel
Mischien verstuurd het merendeel kerstkaarten uit een gevoel van plicht. Vaak komt het voor dat mensen verre familieleden of kennissen een kaart vergeten te sturen. Wanneer ze daarachter komen kunnen ze zich daarvoor schamen en kan, in de ergste geval, het contact verstoren. Vandaar dat er ook veel tijd besteden kan worden aan het bij elkaar krijgen van alle namen, adressen en het ervoor zorgen dat er niemand wordt overgeslagen.

• Tweet

 De keuze in eindejaarsgeschenken of kerstpakketten, relatiegeschenken is overweldigend. Ieder jaar worden er geschenkencatalogi naar bedrijven en organisaties opgestuurd. Hoeveel ervan werkelijk worden gelezen is nog maar de vraag… Veel organisaties kiezen voor het ‘veilige’pad, dus bijna altijd hetzelfde.

 Toch heeft het uiteindelijke geschenk nogal wat voeten in de aarde en wordt de cadeaukeuze helaas te ver uitgesteld waardoor er nog even snel een pakket gescoord moet worden op het laatste moment. Rennen naar de groothandelsmassamarkten om nog een pakket met veel blikvoer en rare potjes te bemachtigen, is het gevolg. En doet u de ontvanger van het kerstpakket daar een plezier mee? Vraagt u het weleens aan uw relatie of personeelslid of hij of zij er echt blij mee was? Of zegt u tegen uw baas… laat dat kerstgeschenk de volgende keer maar zitten.

• Tweet

Onlangs werd mijn zoon (20) doorverwezen, door onze huisarts,  naar het Waterland Ziekenhuis. Hij had last van een slechtziend oog en hij maakte een afspraak met de oogpoli. Op de dag van het onderzoek ging zijn vriendin  met hem mee want twee horen en zien meer dan één. In de wachtkamer van de polikliniek kreeg hij te horen dat zijn oog zou worden ingedruppeld. In de behandelkamer vroeg een ‘zuster’ of mijn zoon zijn mouw op wilde stropen omdat hij toch voor de diabetestest kwam?! Dit was het begin van een ziekenhuismiddag die zoonlief niet gauw vergeet. Bij oogarts Khalil ging het niet veel beter. Bij binnenkomst werd hij zeer ongeïnteresseerd ontvangen door de arts zelve. Hij las de brief van de huisarts en keek in het oog van de patiënt. Naast de oogarts zat een co-assistent. De heer Khalil riep triomfantelijk: ‘Moet je eens naar dit oog kijken. Dit is een bijzonder gevalletje. Kom je bijna niet tegen’. Mijn zoon voelde zich ongemakkelijk met deze opmerking. Het nare gevoel werd nog eens extra gevoed door de oogarts: ‘Je hebt een lui oog en op jouw leeftijd is daar niets aan te doen. Pech voor je. Als je eerder actie had ondernomen dan had je nog een kans op herstel. Je mag je ouders wel dankbaar zijn dat ze je nimmer naar een oogarts hebben gestuurd’, aldus Khalil. De moed zonk in de schoenen van mijn zoon. Halil ging verder: ‘Het is ook je eigen schuld en het is dom dat de schoolarts ook niets gezien heeft’, aldus de man in de witte jas. Na dit spervuur van beschuldigingen, vroeg de vriendin van mijn zoon of het nog zin had om een bril te gaan dragen met een ‘lui oog’? De arts: ‘Een bril dragen heeft geen zin, uw vriend gaat ‘m toch afdoen’. Tja, daar kun je het mee doen. Toen ging de telefoon. Halil ging uitgebreid in conclaaf met een collega. Na dit gesprek ging de oogdeskundige nog even verder: ‘Ja, met zo’n oog kun je later nooit oogarts worden of piloot, ha ha ha, want met zo’n oog kun je geen diepte zien. Totaal verslagen verlieten de jongelui de spreekkamer.

• Tweet