Tandartsmaffia

Minister Spies kondigde gisteren aan dat de tandartsen hun tarieven moeten verlagen. Doen ze dat niet, dan wordt het vrije-tarief-experiment een halt toegeroepen.

Daarmee is de minister er nog niet. Ze mag er ook wel eens op laten toezien dat wat er wordt gedeclareerd bij de verzekeraars ook daadwerkelijk is verricht. Omdat ik niet voor tandartskosten verzekerd ben, kreeg ik vorige week een factuur onder ogen die in 99 % van de andere gevallen zonder morren door de verzekeraar wordt voldaan. Omdat de factuur een behandeling vermeldde die ik niet had ondergaan, vermoedde ik, naïeveling, dat er een misverstand in het spel was. Ik pakte de telefoon om er later achter te komen hoe het spel gespeeld wordt.

Incassoterreur

Na het doorworstelen van een onbenullig keuzemenu kreeg ik een triestig liedje voorgeschoteld dat het wachten zou moeten verzachten. Vergeet het maar. Ze hadden er beter aan gedaan te starten met een aantal opties om vandaar te kiezen welke muziek je wil horen, wat een gemiste kans. Eenmaal uitgewacht, wordt je geduld pas echt op de proef gesteld. Welke keuze je ook maakt, je komt terecht in een rumoerig callcenter vol medewerkers die murw gebeukt zijn door (priet)praat van (wan)betalers.

Intrum Justitia.

De grootste der incassobureau’s. Je krijgt een brief en waant je Kafka. Dit wordt vechten tegen een Russische staatsinstelling. Het individu moet wijken voor het systeem dat altijd gelijk heeft. Zelfs als het systeem tekortschiet, dan zijn er geen mogelijkheden diens ongelijk ter verwerken. ‘Computer says no’, aldus Little Brittain.

‘Ja goedemiddag ja’ en ik weet dat het tot tweemaal toevoegen van een bevestiging al teveel van mijn irritatie weggeeft. Dat kan zich in de loop van het gesprek alleen maar tegen me keren, dus dan maar direct open kaart spelen. ‘Enig idee hoe lang ik al in de wacht sta? Ik ben dus geïrriteerd ja’. Weer die bevestiging. Waarvan eigenlijk? Dat het echt een goedemiddag is of dat ik me echt, dus nee niet gelogen, groen en geel zat te ergeren? Godver, mijn ergernis richt zich inmiddels niet alleen tot die eikel maar ook tot mijn gebrek aan zelfbeheersing. ‘Dus voor we verder gaan… What the f..?!’

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Gaat jouw hart beter en langer tikken van een likje margarine?

Dinsdag 12 juni is het zover. Op die dag wordt de winnaar bekendgemaakt van het Gouden Windei 2012. Jaarlijks wordt deze prijs uitgereikt door de eten-en-drinkenwaakhond FoodWatch. Deze organisatie waakt over dubieuze eten-en-drinkenclaims in de reclame en op verpakkingen. Dit jaar zijn vijf bedrijven genomineerd: Hero (Fruit & Co), FrieslandCampina (Slankie), Zonnatura (Avondmelange oplosthee), Pijnenburg (Complete Start Vezels) en Becel (pro-activ). Ze hebben deze zogenaamde eer gekregen omdat ze met twijfelachtige reclamecampagnes rondom hun eigen producten veel beloven maar niet waarmaken. Snap je het nog? Gewoon misleidende reclame, zo dat is beter.
Waarom doen fabrikanten dit? (dus meer beloven dan ze waar kunnen maken). Antwoord: omdat het lekker verkoopt. Gezondheid en voeding zijn een hot issue. Met name die gezondheidsclaims rond producten doen het goed. Consumenten willen in sprookjes geloven en de fabrikanten vertellen dus een mooi verhaal. Want zeg nu zelf, geloof jij dat jouw hart beter blijft kloppen door dagelijks een likje margarine op je brood te smeren? De geclaimde gezonde bestanddelen o.a. Omega 3 in BECEL zijn minimaal. Als er al veel Omega 3 in de margarine zou zitten, dan zou de boter op je brood naar vis stinken en dat wil je niet. (Ik zag onlangs in het koelvak BECEL melk staan, het moet niet gekker worden.)

Vacatures

Adviseur Asset Management (Arnhem)

Functieomschrijving   Adviseur Asset Management Elektriciteit Sweco zoekt een energieke adviseur Asset Management Elektriciteit. Ben jij iemand die energie krijgt van het ontwikkelen van een d... Bekijk alle vacatures

Advertorial

Damien Hirst in Tate (London): achteraan aansluiten

Over anderhalve maand beginnen de Olympische Spelen in Londen. Tot die tijd staat de Engelse hoofdstad in het teken van een heel ander event; de overzichtstentoonstelling van Damien Hirst. Met zijn kleurrijke reclameposters lokt hij horden toeristen naar het Tate Modern. Het is alsof je in een attractiepark bent. Op een zondag. In de schoolvakantie.  Vader en kind staan bij de haai op sterk water. ‘After this, we go see the butterflies’ ‘Yeah butterflies!’

 

POWNEWS HEFT ZICHZELF OP

 

Gisteravond liep bij mij de emmer over. Ik heb er schoon genoeg van: POWNEWS.

Al geruime tijd zien we vijf dagen per week een paar puberende verslaggevers provocerend mensen interviewen, pesten, treiteren en meer. Goed, in het begin was het leuk. De mensen van GeenStijl mochten de buis op en de toonzetting was rauw, dwars, intelligent en ongecensureerd mocht gezien worden. POWNEWS was in den beginne een dikke hit, kreeg zelfs uit de hoek van de  traditionele journalistiek positieve kritiek. Nu maanden verder….wordt het stil rond POWNEWS. Elke avond vullen ze hun programma op dezelfde wijze. Het programma vernieuwt niet. Ze blijven iedere avond hetzelfde kunstje doen.

 

Neem gisteravond. Daar ging een gestoorde verslaggever van POWNEWS een aantal bezoekers interviewen dat buiten stonden te wachten  op BOYBANDS, denk aan BACKSTREETBOYS en andere boybands. De verslaggever interviewde geestelijk gehandicapte bezoekers. Het leverde – in de optiek van POW- hilarische stukjes op. De fans kwamen een beetje moeilijk uit hun woorden, wisten geen raad met de vreemde vragen. En raad eens, het interview werd lekker uitgezonden. Het beeld ontstond dat de bezoekers, voornamelijk vrouwen, bestonden uit randdebielen en geestelijk gestoorden.

 

Klantenservice Ziggo

Waar moet ik beginnen? In maart werd ik afgesloten van mijn TV. Er waren in de straat nieuwe aansluitingen nodig in verband met aanleg van nieuwe appartementen. Geen probleem zou je denken. Wel als een monteur een kast aantreft waarin hij ziet dat er twee kabels los hangen. Die van mij en mijn buurvrouw. Ondertussen in na uren bellen, zelf opzoek gaan naar monteurs etc de aansluiting van mijn buurvrouw hersteld, maar de van mij nog niet want die meneer had geen opdracht van Ziggo.

Niet getreurd, dan bellen we toch even. Helaas op PC en huisnummer zijn we als klant niet te vinden, en dan besta je ook niet. We hebben een klant nummer nodig. Is een beetje moeilijk als je in de auto zit. Geval wil dat ik daarna naar het buitenland moet. Maar ook niet getreurd, er is mail en een mooie contactpagina. Dus om antwoord op mijn vraag te krijgen of zij de aansluiting weer kunnen herstellen maak ik gebruik van het contact formulier. Keurig komt er een snel antwoord na 1 dag.

We zijn geen klant, er is opgezegd in november 2011. Niets over de losliggende kabel in de kast. Dan begint het verhaal echt pas vorm te krijgen. Want ik wil graag antwoord op de vraag wie dan heeft opgezegd? Want als klant moet je een brief sturen of bellen en beiden heb ik niet gedaan. Ze kunnen mij daar via mail geen antwoord opgeven. Geen idee waarom, maar ik moet bellen. Ook geen probleem, ware het niet dat ze gebruik maken van een 0900 dat je vanuit het buitenland niet kan bellen. Ik vraag om een gewoon telefoon nummer, ze vinden het vervelend maar dat is er niet. U moet het 0900 bellen. Ik dacht ik probeer via twitter… ze zijn snel en behulpzaam, maar verder dan ” iemand gaat u mailen” en “het antwoord kan ik niet via mail geven” ” Uw klantnummer hoort niet bij u” U bent sinds 2008 geen klant meer” komen we niet. Keurig en vriendelijk komen de reacties van Ziggo binnen, een antwoord heb ik nog niet. Ik moet bellen want het is te gecompliceerd voor ze om het even op de mail te zetten. Simpele vragen als:

1. Wie heeft wanneer mijn abonnement op gezegd? Is daar een bewijs van.

2. Ik keek tot 15 2012 maart wel TV? Hoe kan dat.

Nee, ik moet bellen. Maar zoals gezegd dat gaat vanuit het buitenland niet. En om nu iemand anders met dit ” gecompliceerde” verhaal op te zadelen…. Jammer dat ondanks alle kanalen/media die er zijn Ziggo toch alleen een antwoord via 0900 telefoonnummer kan geven. Moet het wachten tot ik terug ben van mijn werk…. En dan weten ze waarschijnlijk niet meer waar dit over gaat. U voelt het al aan,  er zit een vervolg in deze column.

 

Echt eten wint steeds meer terrein…

 

Twee jaar geleden had niemand nog gehoord van ‘Plofkippen’Toen maakte weinig mensen zich zorgen om antibiotica in kweekzalm. At iedereen vol overgave fabrieksbrood en dronk men nog – zonder na te denken – RedBull. Langzaam begint het tij te keren. Consumenten gaan meer en meer nadenken over eerlijke voeding.

Om jullie een beetje te helpen, ging ik voor mijn lezers op pad. In Noord-Holland op zoek naar echt eten.

 Het waait er bijna altijd. De wegen door het polderlandschap zijn daar kaarsrecht. Het staat op de werelderfgoedlijst: De Beemster. Dit jaar bestaat deze Noord-Hollandse polder 400 jaar. Wie verder kijkt dan zijn ‘culinaire neus’ lang is, vindt in De Beemster natuurvriendelijke boeren: fruittelers, groentetelers en veehouders. Een markante veehouder aldaar: Maarten Waal. Een echte boer met het hart op de juiste plek. Maarten runt zijn veehouderij met zijn vrouw en zoon Jan. Het is een echte bioboer. Maarten: ‘Ik ben nou 15 jaar actief ecoboer en werk me de blubber maar heb veel voldoening.’ Vol enthousiasme praat hij over zijn dieren. Ik herken de vriendelijk ogende Limousine vleesveekoeien. Het valt mij op dat deze koeien horens hebben. Ooit heb ik kaasexpert  Betty Koster horen zeggen: “Koeien met hoorns zijn gezonder.” Maarten: “De kalfjes van mijn koeien blijven bij hun moeder. En mijn koeien eten gras, gras en nog eens gras. Als ze in het voorjaar naar buiten gaan vers gras met klaver en kruiden. Dat zie je meteen aan de melk, die is dan geler. En dat proef je in de grasboter en de meikaas die ervan gemaakt worden.”

Gemeente Zaanstad dreigt politiestaat te worden

Onlangs ontving ik van de dienst Middelen, afdeling Inkoop en Financiën van de gemeente Zaanstad een hele enge brief. Ik werd, als ondernemer, ernstig beschuldigd van het onjuist vervoeren en storten van bedrijfsafval. Wat was het geval? In de akelige brief van de gemeente Zaanstad las ik dat in de Reijgerstraat in Zaandam op de openbare weg twee enveloppen waren aangetroffen met onze bedrijfsnaam ‘Kroon op het Werk’ erop. Gelet op deze ernstige overtreding moet ik een boete betalen van euro 127,00 Het bewijsmateriaal: twee kopieën van de enveloppen met onze bedrijfsnaam erop waren bij de dreigbrief met boeteclausule bijgesloten. Mijn mond viel open van verbazing.Na mijn verbazing moest ik ook nog hard lachen om de inhoud van de vermanende brief. Een stukje uit de brief:

 ‘Voorts is een ieder die handelingen met betrekking tot afvalstoffen verricht of nalaat en die weet of redelijkswijs had kunnen weten dat daardoor nadelige gevolgen voor het mileu ontstaan of kunnen ontstaan, op grond van artikel 10.1……bla bla bla’

Let op het gaat om twee stukjes papier die per ongeluk op straat zijn gekomen!

Een ambulancebroeder verdient méér

Vrijdag 19.30 uur. Ik ben nog aan het werk. De oppas belt: ‘het gaat niet goed met Mats.’

De schrik slaat me direct om het hart: ‘hij ademt toch nog wel?’ Gelukkig, ja. ‘Heeft hij zich verslikt?, wat is er aan de hand?, hang ‘m op zijn kop als er iets dwars zit, doe iets, hou ‘m wakker, zorg dat ‘ie bij blijft, ik kom er nu aan.’ Ik spring in de auto en bel intussen mijn vriendin. Zij springt direct op de fiets; degene die het eerste thuis is, kan de oppas verlossen en de zorg overnemen. Ik begin als een idioot te scheuren. De telefoon gaat weer. Ze huilt nu. Het gaat nu he-le-maal niet goed met Mats. Godverdomme, schreeuw ik, ik bel 112, hou ‘m bij de les, laat ‘m niet wegzakken.
De meldkamer neemt op. Direct nadat ik mijn adres heb doorgegeven, vertrekt de ambulance. Pas daarna worden de vragen gesteld. Doelmatig en efficient. Wat is het nummer van je oppas, wil men weten. Shit, ja, dat is waar ook, zij had natuurlijk moeten bellen, dan kunnen ze haar instructies geven, dom van me. Ik zoek het nummer op in mijn telefoon. Wacht, wordt me gezegd, we hebben iemand anders op dat adres die inbelt – ja, het is uw oppas, doet u alstublieft rustig aan, rijd niet te hard, doe voorzichtig.

De stad waar obers nog mijnheren zijn, en waar de klant nog cliënt is

Daar staan de stoeltjes en de ronde tafels dicht bijeen.  De gasten. zitten, hoe koud het ook is, buiten met een café crème of een glaasje pastis op een te klein wiebelig stoeltje. En die clientèle wordt aldaar bediend als een vorst. De bediening in deze stad lijkt ook bevroren in de tijd. De obers, veelal mannen, hebben kort gekapt haar, dragen wit gesteven schorten en zijn emotieloos. Hun leeftijd varieert in de bandbreedte van 30-55 jaar oud. Ze geven je de service die je verwacht. Niet te veel maar zeker ook niet te weinig. De heren zijn snel in de bediening en dwingen respect af. Nimmer gaan ze in discussie met een cliënt, ze serveren die dienstverlening die van hen wordt verwacht. Ze zijn in mijn beleving de witte brigade. Smetteloos.