In de luchtvaartindustrie wordt op de kleintjes gelet. Vanmorgen nog las ik dat de combinatie KLM-Air France wederom miljoenen gaat bezuinigen. Helder want iedere profitorganistatie wil – hoe kan het ook anders – winst maken. Echter moet dat ten koste gaan van de passagier? Of is het niet handig om eens de passagier te vragen of hij of zij wellicht een beetje extra wil bijdragen, bijvoorbeeld aan goede maaltijden?

Gisteren arriveerde ik met een vliegtuig van ArkeFly op Schiphol. Toen ik uitstapte ben ik meteen op Schiphol iets gaan eten. 11,5 uur was er aan boord niets fatsoenlijks te eten. Laat ik u meenemen op reis. Wij kregen binnen die 11,5 uur een bekertje water en een gevulde koek: suikerbom!  Daarna werd een ‘maaltijd’ geserveerd. Dit bestond uit de volgende delen: een pastamaaltijd met een enorme, smakeloze, lees: vieze kaassaus, piepklein beetje groenten, een broodje in een cellofaantje. Dit bolletje was volgens mij al 2 maanden oud. Een salade die het woord salade niet mag dragen en een brownie die meer op een stuiterbal leek. Kortom zo’n airline maaltijd die je al in de jaren zeventig kreeg. Je begrijpt, ik heb het zo teruggegeven aan de stewardess Geen hap genomen. Tijdens de lange vlucht kun je ook iets eetbaars kopen bij ArkeFly, wel te verstaan: tankstation broodjes, veel candybars en andere vette snacks.
Waar blijven die zakjes met verse appeltjes, worteltjes, rauwkost? Die kun je tegenwoordig in elk tankstation kopen. Waarom geef je de consument aan boord geen kans om ‘gezond’ te eten. Je zit al verdorie heel lang stil en dan alleen maar vet en suiker te consumeren vind ik ronduit een slechte zaak.

• Tweet

Op dit moment is de woningbouwcorporatie sector in de nasleep van lakend toezicht, fraude, belabberde dienstverlening en buitensporige en select gemanagede projecten. En weer laat de huisvester sector haar vuist zien; ‘waar het ophoudt, is als de huurder het recht krijgt om uit te maken welke woning wij moeten verkopen, aldus branchevereniging Aedes’. Waar draait het om; de macht van de huisvest maffia of het woongenot (huur en koop) van haar klanten?

• Tweet

Een kort verblijf in een hotel is een trend. Steeds meer mensen willen zich lekker laten verwennen in een hotel Mijn ervaring leert dat het aantal sterren van een hotel niet een garantie is voor een prettig verblijf. Grote namen van hotelketens ook niet. Het gaat om betrokkenheid en een goed gevoel van gastvrijheid. Van de top tot de vloer.
Omdat ik een boek aan het schrijven ben over #gastvrijheid, test ik zo nu en dan hotels, bedrijven en overheidsinstanties.

Goed nieuws: gastvrijheid bestaat
Onlangs ging ik naar hotel Villa de Duinen. Een klein – tien kamers tellend – hotel in Noordwijk aan Zee. De dag dat ik het hotel bezocht, stormde het. Het was het slecht najaarsweer. De eerste verrassing was dat ik mijn auto voor de deur kon parkeren.
Bij binnenkomst werd ik door de vrouw des huizes ontvangen; Katja. Ze nam alle tijd,lLiet ons het restaurant zien, de keuken van het hotel/restaurant en ze bracht ons naar de kamer. De kamer was een feest. Lekker ruim, openslaande deuren met een terras, een ruime moderne badkamer en een Nilson bed. Wow. Hästens kende ik maar Wilson? Na een vermoeiende dag winkelen is het heerlijk om je neer te vleien in zo’n heerlijk bed. Top.

• Tweet

Ik ben een echte nachtbraker! Het was half negen, vorige week zondagochtend wel te verstaan, toe we moe en voldaan uit de club rolden, na een geweldige after party. Volop zon, ruimschoots ochtend, de gebruikelijke mannen in de Warmoesstraat die hun ‘feestverruimende’ middelen aanprezen en de eerste Dam-tot-Damlopers die zich warm liepen. De hoogste tijd om naar bed te gaan.

Drie weken eerder stonden we zondagochtend in San Francisco voor een volle Public Works onze plaatjes te draaien. Een beetje verrast. In de toch liberale Verenigde Staten sluiten de clubs om 3 uur ’s nachts, en moet de bar al om 2 uur ’s nachts al stoppen met drank schenken. De feesten beginnen dus gewoon veel eerder en iedereen ligt op tijd in bed. Om 9 uur ’s avonds staat de vloer al helemaal vol. De gewone kroegen in San Francisco gaan zelfs om 1 uur dicht. En drinken op straat? Vergeet het maar! Roken in de kroeg? Niemand durft het…

• Tweet

Beste lezers… ik moet even iets met jullie delen. Ik word namelijk stapelgek van de media die bezig zijn met een bombardement van negatieve berichtgeving over de economie, de euro, de banken, banen en ga zo maar door. En zult u denken, dan lees je toch geen krant, luister je geen radio, zet je de televisie uit en sluit je je ogen. Op mijn beurt zeg ik dan: u heeft helemaal gelijk. Want je moet bijna als een blinde, stokdove man door het leven gaan willen die negatieve prikkels niet tot je doordringen.

Waarom schept de media er zoveel genoegen in?
De Telegraaf is meesterbanketbakker om met CHOCOLADELETTER koppen te werken op de voorpagina, als het gaat om de crisis. Maar eerlijk is eerlijk… er is geen krant te vinden, die niet meedoet aan deze bangmakerij. Laatst vroeg mijn dochter: “Pap, wat gebeurt er als Griekenland failliet gaat?” en ik antwoordde: “Er gebeurt dan helemaal niets. Mensen blijven gewoon ademen, gaan niet dood en de mens vindt altijd wel weer een oplossing. Ook de Griekse goochelaars.”

• Tweet

Geloof het of niet – de kerstkaart is nog steeds het meest populaire schrijfmiddel in Nederland. Ongeveer 90% van heel Nederland verstuurd  kaarten. Maar waarom verstuurd men een kerstkaart? Wat is de achterliggende gedachte? Worden kerstkaarten verstuurd uit altruisme (behulpzaam zijn met geen eigenbelang), uit plichtgevoel, uit het zogenaamde eigenwaarde gevoel, of heeft het meer te maken met tradities?

Altruisme
Wanneer mensen kerstkaarten versturen uit altruïstische motivaties, betekent dat je het doet omdat je onbaatzuchtig bent, met andere woorden, het is het exacte tegenovergestelde van egoisme. Ik denk persoonlijk niet dat iemand kerstkaarten verstuurd onder deze motivatie omdat ik geloof dat mensen er iets hopen uit te krijgen in de vorm van een bedankje via de telefoon of een kerstkaart.

Plicht gevoel
Mischien verstuurd het merendeel kerstkaarten uit een gevoel van plicht. Vaak komt het voor dat mensen verre familieleden of kennissen een kaart vergeten te sturen. Wanneer ze daarachter komen kunnen ze zich daarvoor schamen en kan, in de ergste geval, het contact verstoren. Vandaar dat er ook veel tijd besteden kan worden aan het bij elkaar krijgen van alle namen, adressen en het ervoor zorgen dat er niemand wordt overgeslagen.

• Tweet

Het geluid van mijn banden was gelijk aan mijn binnensmonds gevloek. Ik probeerde in Amsterdam van A naar B te komen en in een auto is dat zo goed als onmogelijk – ongeacht waar A dan wel B gelegen is.

Om iemand thuis te brengen was ik de S103 afgedraaid. Vanuit daar maak je een enorme slinger om in de buurt van het Westerpark te komen. Dat gaat stapvoets, maar het gaat. Vanaf de Van Hallstraat maak je kennis met logistieke wanorde die zo kenmerkend is voor de grote stad, of dat nu incidenteel of structureel is.

• Tweet

 De keuze in eindejaarsgeschenken of kerstpakketten, relatiegeschenken is overweldigend. Ieder jaar worden er geschenkencatalogi naar bedrijven en organisaties opgestuurd. Hoeveel ervan werkelijk worden gelezen is nog maar de vraag… Veel organisaties kiezen voor het ‘veilige’pad, dus bijna altijd hetzelfde.

 Toch heeft het uiteindelijke geschenk nogal wat voeten in de aarde en wordt de cadeaukeuze helaas te ver uitgesteld waardoor er nog even snel een pakket gescoord moet worden op het laatste moment. Rennen naar de groothandelsmassamarkten om nog een pakket met veel blikvoer en rare potjes te bemachtigen, is het gevolg. En doet u de ontvanger van het kerstpakket daar een plezier mee? Vraagt u het weleens aan uw relatie of personeelslid of hij of zij er echt blij mee was? Of zegt u tegen uw baas… laat dat kerstgeschenk de volgende keer maar zitten.

• Tweet

Ik heb wisselende contacten met het hoofd Customer Centre van de Telefoongids… Helaas is dat elke zoveel maanden weer een nieuwe uitzendkracht. Een echt band bouw je dan niet op. Ik wil namelijk van de stapel Telefoongidsen in onze hal af! En dat lukt niet.

Nee-nee is ook echt nee
Want, ze staan er weer in ons portiek. Enorme bundels Telefoongidsen. Ze zijn zomaar neergedonderd door de bezorgers, die geen enkel respect hebben voor onze afmelding via internet, laat staan voor de nee-nee-stickers op de brievenbussen in ons portiek. En niemand van de bewoners die er eentje meeneemt. Een geduldige geel-witte berg die in alle eenzaamheid wacht op de schoonmaker.

• Tweet